Sociale onzekerheid

Vorige week kreeg ik een brief van het UWV waarin stond dat ik ‘arbeidsvermogen’ heb. Dit komt voort uit een bezuinigingsmaatregel van de overheid (de participatiewet), de Wajong gaat op de schop en iedereen wordt herkeurd. De gene die kunnen werken moeten dat ook gaan doen. Lukt het niet om werk te vinden? Dan wordt de uitkering verlaagd.

Op mijn achttiende ben ik afgekeurd en ik ben nooit meer herkeurd. Ik ben op eigen initiatief twee keer naar een arbeidsdeskundige gegaan om te praten over werk en studie, want ik wil zo graag. Dat was zonder resultaat, ondersteuning van de overheid kon ik niet krijgen. Ik heb het zelf geprobeerd, vrijwilligerswerk, dagbesteding, bijleren en zelfs een betaalde baan van twee uur per week bij de post. Helaas heb ik niets lang vol kunnen houden, ik moest me vaak ziek melden en uiteindelijk helemaal stoppen.

Als ik niet ziek geweest was dan was ik nu verpleegkundige, misschien zelfs wel arts en werkte ik bij Artsen zonder Grenzen ergens in een kliniek in donker Afrika. Of misschien expeditie-arts in een tent op de Everest? Misschien een zakenvrouw, rechter misschien? Of schrijver, journalist, grafisch ontwerper? En fotograaf, dat lijkt me ook wel wat. Ik zal het nooit weten, wat ik zou zijn zonder schizofrenie. Ik was elf toen ik ziek werd en heb nooit zonder angst kunnen dromen over de toekomst.

Maar ik zie mijn toekomst wel zitten, want ook al gaat het nooit echt goed, het gaat wel steeds wat beter. Af en toe doe ik mee met de maatschappij en geniet daarvan. Zodra het teveel wordt ga ik weer naar huis en rust ik uit. Mijn leven is nu ongedwongen en ik kan mijn eigen tempo bepalen, zelf de stapjes vooruit zetten of aan de rem trekken. Ik heb eindelijk een beetje controle over mijn leven en ik kan genieten. Als het zo blijft heb ik perspectief en hoop voor de toekomst.

Maar blijft het zo? Sinds de brief durf ik niet meer te hopen, samen met die brief komt weer de angst en onzekerheid. Het wordt weer net als vroeger, tijdens de opnames. Anderen gaan weer over mij oordelen, kijken wat ik wel en niet kan. Ze gaan me dwingen gesprekken te voeren, om na te denken over de toekomst. Ze doen het in hun tempo en niet in het mijne. Ze nemen de controle over. Alles wat ik zelf heb opgebouwd, waar ik jaren over gedaan heb, staat met deze brief weer op losse schroeven.

Ik voel me zo machteloos, moet veel huilen en schreeuwen. Alle angst en woede die lange tijd op de achtergrond waren zijn er weer. Ik klamp me vast aan mijn trektocht door de Alpen, die over twee weken begint. Verstand op nul en mijn blik op de bergen, en vooral niet denken aan de brief, en ook niet over de toekomst.

Het is lang geleden dat ik zo bang ben geweest voor de toekomst…

Update 17-11-2015: Ik ben na deze herkeuring uiteindelijk toch afgekeurd en kan in de Wajong blijven! 

 

10 reacties

  • saskia, stuur dit verhaal aan degene waar je een afspraak mee hebt bij het uwv of print het uit en neem het mee…..succes! elsa

  • Blijf van mijn zusje af! Wij kunnen niet echt helpen. Dat is al erg genoeg! Maar laten we vooral niet stuk maken waar ze al die jaren zo hard voor gevochten heeft!!

  • Heel veel sterkte saskia….wijsheid voor jou en degene die bij jou betrokken zijn/worden.

  • Ik vind de participatiewet, voor zover ik kennis heb genomen van de uitwassen, een belachelijke regeling. Medogenloos ook hoe ‘men’ de zwakkeren tot arbeid dwingt! Op mijn (betaalde) werkplek in de SW zie ik hoe voormalig afgekeurden tot werken aangezet worden met behoud van een schamele uitkering, want anders worden ze gekort. Zo creëert men scheve arbeidsverhoudingen! Uitermate slecht voor een gezonde sfeer op de werkvloer.

    Saskia, ik kan me jouw gevoel van onzekerheid goed indenken. Ik zou ook angstig worden, niet van de herkeuring, maar van de consequenties daarvan!
    Onrecht wordt gedoogd zolang het bezuinigingen in de kaart speelt. Een ongezonde ontwikkeling.

    Hans.

  • Saskia, wat een zorg weer voor de toekomst. Hopelijk wordt je tot niks verplicht en met jou velen.
    Succes met alles, blijf schrijven en alvast een heerlijk klimvakantie.
    Zeeuwse groetjes, ook aan je mams.
    Conny

  • Beste Saskia, als ik lees wat en hoe je schrijft alsook bekijk welke prachtige prestatie die je in de Alpen geleverd hebt kan ik alleen nog toevoegen : geloof ik jezelf en de wereld ligt aan uw voeten ! Met dergelijk doorzettingsvermogen heb je een grote toekomst. Ga ervoor en laat u door niets of niemand de pas afsnijden ! Succes in al wat je doet !

  • Angstige tijden. Al die zorg, je krijgt er steeds meer zorgen bij.

    Het lijkt steeds meer of de achteruitgang wordt ingezet. Kan nog een dure grap worden… (op de lange termijn)
    Rollen draaien om, zorg wordt ict en ict wordt zorg. Ik maak me zorgen.

  • Zo herkenbaar. Ik ontvang nu reeds ongeveer 15 jaren een uitkering. Ik ben een paar keer opgeroepen voor een gesprek met de adviserende (controlerende) geneesheer van de instelling waar ik mijn uitkering van ontvang. Nog nooit heb ik me aangevallen gevoeld of me in een hoekje gedreven gevoeld. Ik ben altijd eerlijk kunnen zijn, heb nooit komedie moeten spelen om mijn uitkering te behouden. En toch, elke maand, als ik de maandelijkse brief van mijn uitkeringsinstelling ontvang, voel ik nog steeds een ongerustheid. Wat als ze me oproepen, wat als ze zeggen dat ik te gezond ben om niet voltijds te werken. Wat moet ik dan doen. Ik denk terug aan al die jaren van proberen. Werken in een enquêtebureau en stemmen beginnen horen (en die hoor ik normaal niet), paniekaanval in de winkel en de winkel moeten overlaten aan een collega die in allerijl moest worden opgeroepen,…Ik denk terug aan afgelopen zomer. Het einde van een schooljaar waarin ik +/-6 uur per week werkte. Ik heb twee weken in bed gelegen. Ik was zo moe dat ik bijna niet recht op kon zitten. Dat ik in september opnieuw kon beginnen werken was een opluchting. Ik vreesde dat dat ook niet meer zou lukken. Maar toch wel. Daar ben ik wel blij voor. Maar zes uren,…Hoe leg je dat uit he?

    Dat het leven onzeker is, geldt voor iedereen. Maar als je ziek bent, voel je je veel kwetsbaarder.

    Het is super dat je je eigen tempo respecteert. Daar ben ik nog in aan het bijleren. En super dat de herkeuring geen nadelige gevolgen voor je heeft gehad.

  • Jeetje Els, dat is ook wat he. Ik ken het probleem ook. Ik kon destijds niet op een afspraak verschijnen omdat ik hevige paniekaanvallen had. Heel eerlijk direct gemaild… bellen had ik geen adem voor. Later nog een aansluitende mail waarin in alle openheid de situatie uitgelegd (en er speelde nog al niet wat)… moest ik een andere dag alsnog komen die week. Door de druk werd de paniek mogelijk nog erger (bij geen verschijnen zou de uitkering worden opgeschort). Zo is mijn uitkering al meerdere keren opgeschort geweest, zo zinloos. Ze gaan er standaard vanuit dat je liegt of zo? Wat me het meest raakt… je wordt er zo hard van. Althans ik wel en het duurt weer zo lang voordat die laag verharding durft te laten oplossen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.