Samen is niet alleen (2.0)

Afgelopen tocht was ik aan het afdalen van een col van pakweg 2500 meter naar een dorpje op 1300 meter. Het was een saaie afdaling. Begrijp me niet verkeerd, de omgeving was prachtig, maar de afdaling was eenvoudig en daarom saai. Zo saai dat ik tijdens het lopen tijd had om te dagdromen en na te denken, iets waar op een uitdagender pad geen ruimte voor is.

Ik dacht aan Spring reizen, de reisorganisatie die jaren geleden na een mislukte reis mij een brief heeft gestuurd met de mededeling dat ik nooit meer mee mag met hun reizen.
Ik dacht aan alle ervaring die ik sindsdien als solist in de bergen heb opgedaan.
Ik bedacht mij dat het tijd wordt om die stomme reisorganisatie maar eens te vergeten en om trots te zijn wat ik tot nu toe in de bergen bereikt hebt.

Trots zijn op de tochten die ik nu maak, dat ben ik wel. Maar Spring reizen vergeten, dat kan ik niet. Ik heb mij nog nooit zo afgewezen gevoeld als toen.

Ik ging met een groepsreis mee omdat ik de bergen in wilde. Eerder ging ik met mijn zus, maar zij had door werk en haar gezin geen tijd om met mij mee te gaan. Alleen de bergen ingaan was toen nog geen optie en daarom viel de keuze op een groepsreis.
De reis ging helemaal niet goed. Ik was elke avond in de war. Ik sliep niet, het lukte niet om te eten en in de avond uren, als het bergbeklimmen voorbij was, kon ik de stemmen niet de baas. Maar tijdens het lopen had ik minder last van de stemmen. Ik was in topconditie en liep voorop. Ik stond ‘s ochtends als eerste buiten, bepakt en bezakt, klaar om bergen te beklimmen. Toch vond de reisbegeleiding dat ik de groep in gevaar had gebracht en dat het niet verantwoord is om mij ooit nog toe te laten op een volgende vakantie.

Ik heb nu meer ervaring dan de meeste reisbegeleiders van Spring reizen. Ik heb weleens overwogen om mij aan te melden als reisbegeleider en te kijken wat er dan gebeurd. Mijn berg-CV zal indrukwekkend genoeg zijn, maar zal er een belletje gaan rinkelen als ze mijn naam zien staan?
Niet dat ik dat wil hoor, reisbegeleider worden. Maar ik ben soms nog zo boos en verontwaardigd. Ik wil ze laten weten dat ik wél bergen kan beklimmen en dat ik geen andere mensen in gevaar breng, zoals zij beweren.

Ik ben mij nu heel erg goed bewust van het feit dat een groepsreis niet geschikt is voor mij en ik realiseer mij ook dat heel veel mensen angstig worden als ze van dicht bij meemaken hoe het is om schizofrenie te hebben. Als mensen zien dat ik stemmen hoor, dat ik bang ben, dat het niet lukt om te slapen of te eten, dan schrikken ze daarvan.

Het besef dat andere mensen schrikken als ze me in de war zien, is bij mij altijd aanwezig. De ervaring dat andere mensen afstand van mij nemen als ze zien hoe vervelend schizofrenie is, zal mij altijd bijblijven. De wetenschap dat ik weggestuurd kan worden als hun machteloosheid hen teveel wordt, tekent mijn leven. Mijn angst voor de stemmen en voor de slangen die ik zie, is vele malen kleiner dan de angst om mensen te verliezen omdat ze geconfronteerd worden met mijn ziekte.

Daarom laat ik het zo min mogelijk merken dat ik schizofrenie heb. Als ik een slechte dag heb, blijf ik binnen, maak ik met niemand contact. Als ik in de war ben, dan verstop ik mij, zodat niemand mij kan betrappen. En als ik daardoor eenzaam en verdrietig ben, dan bel ik pap of mam, want als geen ander begrijpen zij hoe ik mij op die momenten voel.

Afgelopen tocht heb ik drie dagen met een Duitse man samen gelopen. Voor het eerst in mijn leven (en dat vind ik nogal dapper van mezelf) heb ik niet gelogen toen mij in de bergen werd gevraagd wat voor werk ik doe. Ik vertelde gewoon eerlijk dat ik schizofrenie heb. Ik heb ook eerlijk gezegd dat hij zijn tentje niet te dicht bij mijn tentje moet zetten, omdat ik ‘s nachts slecht slaap en soms loop te spoken.
Hij vond het geen probleem.

Na drie dagen heb ik de man gevraagd of ik weer alleen mocht lopen. Ik wilde graag weer alleen zijn. Maar wat een prestatie! Ik ben drie dagen met iemand opgetrokken en ik heb daarbij geen problemen veroorzaakt. Ik ben niet afgewezen, uitgekotst of weggestuurd!
Misschien, heel misschien kan ik in de toekomst toch nog eens een groepsreis doen. Dan kan ik een alpine cursus van de NKBV volgen. Of met een groepsreis mee naar Afrika, de Kilimanjaro op! Of naar de Himalaya, daar kun je pas echt hoog!

Oké, dat is misschien nog iets te hoog gegrepen, maar ik heb nu tenminste ervaren dat schizofrenie niet iedereen afschrikt en dat ik misschien niet per se al mijn tochten helemaal alleen hoef te doen. En dat is fijn!

7 reacties

  • Beste Saskia,
    ik ken je verder niet maar op een of andere manier ben ik zooo ongelofelijk trots op jou! Wat een dappere vrouw ben jij! Toevallig ( ik geloof helemaal niet in toeval…) was ik naar mijn dochter aan het luisteren op YouTube waarin ze een opname (cover) heeft gemaakt van ed sheeran( super market flowers)
    Na haar liedje komt er automatisch een nieuw filmpje en op de een of andere manier kwam jij voorbij van een intervieuw over schizofrenie van Nov 2017.
    Wat ben jij je BEWUST van alles in en om jou heen. Zo begrijpelijk hoe je alles omschrijft en het onbegrip van veel mensen. Maar ook zo (mooi) goed omschreven precies hoe jij je voelt.
    Ik hoop als je het over werk hebt dat het voor jou iets wordt met dieren en of natuur… mijn gevoel zegt dat je veel kan betekenen voor andere jeugdigen die met eenzelfde probleem zitten.
    Jij zou zomaar een goede hulp (voorbeeld) zijn voor een ander mens, dier, natuur.
    Bepaal wel jouw eigen tijd en tempo en hou de regie in eigen hand.
    Lieve Saskia geloof in jezelf je bent het waard!
    Ik wens je sterkte en alle succes!!

    Lieve groet Patricia

  • Lieve Saskia,

    Wat heb je dit weer prachtig verwoord.
    Jouw blog, moet verplichte leeskost worden voor een ieder die in de psychiatrie werkt.
    Wees trots op jezelf.
    Lieve groet,
    Ria Verbeek

  • Daar is ze weer, die grote kleine sterke vrouw! Ik heb toch zo’n bewondering voor jouw kracht, ook al ziet men die niet altijd. Je bent een kanjer!

  • Beste Saskia,

    Laat ik even kort schetsen dat ik zojuist je interview bij EenVandaag heb gezien en daarna ben gaan zoeken naar hoe het vandaag de dag met je zou zijn. Nu lijk je je ups en downs te hebben, zoals eenieder 😉 maar in dit artikel verras je me toch wel.

    Je komt op mij over als een intelligente dame die goed kan verwoorden hoe dingen voor jou gaan. Dat je door de tijd heen hebt leren ervaren wat je wel en niet kunt hebben wat betreft mensen om je heen vind ik erg mooi om te lezen. Echter dat je in dit artikel schrijft dat je blij/opgelucht bent dat je deze man niet afschrok geeft mij het idee dat je jezelf als hinder ervaart in het kunnen aangaan van ‘relaties’ met anderen mensen. Alsof het een prestatie is vanuit de ander om tijd met jou gespendeerd te kunnen hebben en rekening te kunnen houden met jou specifieke behoeftes.

    Wellicht interpreteer ik het wel verkeerd, of was deze schrijfwijze enkel een gevoel wat op dat moment speelde, maar toch wil ik je graag laten weten dat, ondanks alle vervelende/beschamende gevoelens die je ongetwijfeld zult ervaren, jij als persoon net zo interessant en het waard ben als anderen. Dat velen in onze maatschappij niet of slecht om kunnen gaan met andere die niet exact in hun straatje passen is een beperking van hun kant, NIET vanuit de jouwe dat je hen dat plaatje niet kunt verschaffen 🙂

    Dit is een waarde die ik heel sterk voel en heel graag met jou wilde delen na aanleiding van dit artikel. Ik hoop dat je nog heel veel positieve ervaringen mag gaan ondervinden in de toekomst!

    Groetjes

  • Lieve Saskia,

    Vandaag kwam ik je weer toevallig (bestaat toeval eigenlijk?!) tegen op youtube met het interview en ben verder naar je gaan zoeken. Kwam hier op je site en wil je graag wat schrijven. Je raakt me zo met je verhaal! Hoe kan het toch dat er zoveel fouten gemaakt worden in de psychiatrie. En wat fijn om te lezen dat je steeds meer goede ervaringen krijgt in het leven. Goh, wat moet jij een worstelingen mee maken in het leven en hoe afschuwelijk moet het voor je zijn om je zovaak afgewezen te voelen. Je maakt voor heel veel mensen inzichtelijk hoe jij, naast je rare brein dat steeds op hol slaat, ook gewoon mens bent. Een echt heel gewoon mens, met verlangens en alles erop en eraan. En daarnaast een heel bijzonder mens, omdat je zo’n brein hebt, al die ervaringen hebt moeten mee maken en het lef hebt gehad je verhaal op te schrijven, je boek zelf uit te geven, bloggen te schrijven en ook nog eens je hebt laten interviewen wat op tv zou worden uitgezonden. Petje af! (maar dat beschrijft niet mijn ontzag voor jou en de dingen die je hebt gedaan, die is zóveel groter!). Je maakt het inzichtelijk dat iedereen in de psychiatrie gewoon een mens is en gewoon benaderd wil worden. Dank je wel!
    Eigenlijk werk je al door je ervaringen op te schrijven en te delen, en heb je al vanaf je 12e gestudeerd in de psychiatrie, over de psychiatrie, over schizofrenie. Je mag het zien als heel waardevol werk wat heel veel betekenis heeft en later misschien nog veel meer gewaardeerd gaat worden. Maar wat nu al voor héél veel mensen heel belangrijk is. Ga zo door! Je bent volgens mij echt op de goede weg. (En hou je rust, maar dat is eigenlijk overbodig te zeggen want dat doe je al). Ik wens je nog heel veel mooie bergwandelingen en andere fijne avonturen!
    Liefs en een dikke knuffel, Karin

  • Hey Saskia,

    Ook ik heb net het interview gezien met EenVandaag ( Youtube vind het blijkbaar ook super informatief dat het in de recommendation box staat) en wauw, wat herkenbaar.
    Het klinkt misschien wat raar maar ik voelde mij direct met je verbonden en dat is voor mij geen alledaags gevoel.
    Ook dit typen veroorzaakt de nodige spanning omdat ik het niet normaal eng vind om contact te leggen, al is het online en semi anoniem. Dus alvast bedankt voor het al dan niet bewuste handuitreiking die je mij en waarschijnlijk andere al hebt gegeven.
    Ik bewonder je kracht en doorzettingsvermogen. Je nuchtere blik op je psychische welzijn is erg verfrissend en mijn mondhoeken gingen voorzichtig omhoog toen je vertelde over de psychiater(s) ;).

    Ik wil zeker meer van je weten en volgens mij ben ik letterlijk bij het juiste adres. Ik ben zeer geïnteresseerd in wat je allemaal doet aangezien het voor mij erg onwerkelijk is om zo vrij te kunnen zijn, zowel in mijn hoofd als in de praktijk.
    Je geeft mij in ieder geval hoop om weer de baas te zijn over mezelf, de regie te hebben en misschien wel het belangrijkste: durven te leven.

    Nogmaals, thanks!
    Ik hoop voor je dat de storm in je hoofd ook wat minder is en dat je lekker wat geluksmomentjes mag ervaren!

    Liefs,
    Een Autist met een vleugje ADD, ondergedompeld in een mix van angststoornissen, geserveerd op een bedje van een ongespecificeerde eetstoornis.

  • Wauw, mooi verhaal.
    Ik vind je stoer en vind het knap dat je in de tunnels van het leven toch steeds de lichtstraaltjes vindt.

    Het is allemaal, (maar op een heel ander niveau), herkenbaar voor me. Ook ik struggle met dingen die ik niet uitspreek of laat zien, en pas niet altijd in de maatschappij. Ik ben blij dat ik je blog gevonden heb nadat ik het EenVandaag filmpje op Youtube zag. Ik blijf lezen, want je schrijft mooi, helder, grappig, realistisch en met een cynische blik.

    Je straalt iets bijzonders uit. Dat mag je koesteren. Ik wilde even dat je dat ook van mij hoort, ook al ken je me niet. 🙂