12 reacties

  • Wat een prachtig, invoelbaar, eerlijk en kwetsbaar interview heb je gegeven….

    Voor mij als niet-ervaringsdeskundige is leven met schizofrenie even moeilijk om te begrijpen als een psychose (ook al geen ervaring mee…)…

    Maar door naar jou geluisterd te hebben, hoop ik er iets meer van begrepen te hebben.

    Een goede vriend van me heeft schizofrenie…..

    Die moet ik dus vaker eens een berichtje sturen…

  • Wat moedig van je om zo eerlijk te zijn. En dan bedoel ik ook dat je zo duidelijk aan geeft wat je niet wenst te delen. Je bent zó sterk.

  • Via het interview wat ik op youtube zag, op jouw site terecht gekomen.
    Wat een mooi en open interview heb je gegeven. Ik heb bewondering voor hoe jij bezig bent, en anderen een kijkje geeft in hoe zwaar het is, en je daarnaast ook de kleine geluksmomentjes kan zien.
    Het horen over je eenzaamheid, de vergelijkingen met leeftijdsgenoten, het is allemaal akelig herkenbaar.
    Wat fijn voor je dat je een prettig maatje aan je hond hebt, heerlijk huisdieren en zo goed voor je als je psychische problemen hebt.

  • Dit vind ik een bijzonder verhaal. Het is moeilijk in zo’n situatie jezelf nog voldoende van betekenis te voelen voor anderen, en daarmee vaak voor jezelf als je het gevoel krijgt dat toch niemand meer ziet of wil of kan zien wie je eronder bent, laat staan het verdriet wat er binnen schuilgaat. Terwijl dat bij de meeste mensen toch een diep gevoelde behoefte is onder de gepresenteerde buitenkant denk ik. Dan is het wel dapper dit te durven en kunnen verwoorden op deze manier. Vele mensen ervaren het mogelijk op een enigszins vergelijkbare, maar nooit precies dezelfde , manier en dan blijft misschien de hoop ooit eens echt begrepen te worden. En dat is heel moeilijk. Veel hulpverleners lijken het in elk geval niet te begrijpen, maar ik denk dat dat voor hen ook moeilijk is. Enkele mensen blijven soms steunen zonder dat je iet uit hoeft te leggen of te verantwoorden,een hond doe dat altijd zolang het baasje goed voor hem is.

  • Wat dapper van je om je verhaal te vertellen. Ik heb geen schizofrenie, maar wel psychische klachten en ik herken het één en ander in jou, waaronder de eenzaamheid. Ik vind je overkomen als een leuk persoon, en je doet je best! Dankjewel voor jouw verhaal en heel veel sterkte!

  • Lieve mooie Saskia, prachtig mens, na het zien van je interview ben ik diep geraakt. Alleen je verhaal en de manier waarop je het vertelt, maakt jouw bestaan al zo zinvol en waardevol (al is dat begrijpelijkerwijs niet voldoende bevredigend voor je). Ondanks alle moeilijkheden die je ervaart heb je een onvoorstelbaar krachtige uitstraling, waar ik diep respect voor heb. Dat jij doorzet op de middelbare school, terwijl de eerste symptomen van jouw ziekte je overvallen, je ook nog eens puber bent, de rest van de wereld aan je voorbij raast en jij het idee hebt dat niemand op jou zit te wachten, getuigt van een kracht waar menigeen een voorbeeld aan kan nemen. En nu ben je 29 jaar, heb je je eigen woning, ga je er op uit met je grote liefde en ben je er nog steeds. Wat een doorzettingsvermogen en kracht.

    Maar uiteraard wil je meer dan alleen een zinvol bestaan, je wenst een waardig leven, waarin je op z’n minst wat liefde, geluk en plezier ervaart en de dalen niet zo pijnlijk diep zijn. Ik zal de wens die jij soms hebt om niet meer te leven, nooit veroordelen en in die zin gun ik je de rust. Toch hoop ik uit het diepst van mijn hart dat je redenen vindt om door te gaan, niet alleen rationeel, want je kunt ze vast wel opdreunen, maar dat je oprecht kan voelen dat je verder wil.
    Wat zou het heerlijk zijn als jij zelf zou voelen hoe waardevol je bent en kan zijn voor zowel jezelf als andere mensen (en dieren). Het is je zo gegund!
    En ik zou zeker bereid zijn om naar je verhalen te luisteren en je eenzaamheid een stukje te verminderen!

  • Je bent wel bijzonder en je hebt wel iets te vertellen bij het kerstdiner. Zelf heb ik bij alle grote bedrijven gewerkt , Shell, Unilever, enz. enz.
    Eindconclusie: het stelt allemaal geen ene reet voor die zogenaamde carrières.
    Jij met je hond en je verhaal ontroeren me meer dan talloze andere mensen. Ik hoop van ganser harte dat
    je het kan blijven opbrengen om je leven te leven.
    Zelf ben ik gelovig opgevoed en van daaruit zeg ik: onze lieve Heer heeft ook met jouw leven een bedoeling.
    Maar ook als je niet gelovig bent: je bent goed zoals je bent, niks minder dan een ander.
    God mijn lieve kind ik hoop dat je wat geluk mag ervaren in dit leven. Geef het niet op! Ik vind je bijzonder.

  • Jeetje Saskia! Ik wil iets schrijven maar moet even denken wat. Tijdens het hele interview dacht ik alleen maar wat een krachtig mens! Iemand die het juíst heel erg op een rijtje heeft en heel realistisch en met een helikopterview naar het leven kijkt. Je komt zo krachtig en puur over, heel bijzonder.

    Je geeft aan dat je je alleen voelt omdat je o.a. het gevoel hebt dat je niet kunt bijdrage aan de samenleving. Ik denk dat je dit veel meer doet dan je jezelf misschien realiseert. Door jouw ervaring en gevoel zo open te bespreken en te beschrijven draag je juist bij (al is het maar een klein beetje) aan meer bewustwording van de problemen waar jij dagelijks tegen aan loopt!
    Ik ben van mening dat dit inhoudelijk meer bijdraagt dan iemand die bijvoorbeeld de financiële administratie bij een groot bedrijf doet, op woensdag en zaterdag hockeyt, of nu met de kinderen daar staat, ‘s avonds op de bank programma’s op tv becommentarieerd en gaat slapen om de volgende week weer hetzelfde te doen. Deze mensen zijn onderdeel van een radertje. Radertjes zijn heel belangrijk en zonder hen werkt het niet, maar radartjes zijn niet de enige die bijdrage aan een werkend mechanisme. (Al is een radartje zijn soms misschien wel heerlijk rustig, makkelijk en veilig.)

    Ik kan mij voorstellen dat vooral het niet hebben van de keuze om over zaken als werk, kinderen, vakanties te praten je misschien zinloos doet voelen, maar het zijn onderwerpen die alleen maar gebruikt worden omdat deze mensen eigenlijk ook niks te vertellen hebben. Niks inhoudelijks in ieder geval. Het is voornamelijk het opvullen van leegte. Het is juist iets waar ik me persoonlijk heel erg aan stoor. Waarom moet er überhaupt altijd gesproken worden? Zeker door mensen van onze leeftijd. Waarom kan er niet eens wat vaker wat meer inhoudelijk gesproken worden en als dat er niet in zit, gewoon niet? Wat is er zo eng aan stilte en het gewoon ergens alleen zijn met iemand. Vaak is het zijn belangrijker en mooier dan het doen. Zoals je ook zegt over het wandelen met je hond: het samen buiten zijn met je hond is belangrijker dan het doen van hardlopen.

    Nou ja, een lang verhaal. Ik weet niet zo goed waarom ik dit zo heb opgeschreven, maar ik had sterk het gevoel om je een berichtje te sturen. Het is voor ons als buitenstaanders makkelijk om te zeggen dat je leven wel zin heeft en dat je er van moet genieten. Dat is jouw gevoel en jouw keuze, daar hoort iemand zich niet zo maar mee te bemoeien. Wij als buitenstaander kunnen wel zeggen dat je hoe dan ook wel bijdraagt (en later hebt bijgedragen) aan de samenleving. Wellicht anders dan je zelf zou willen, maar wellicht ook meer dan anderen ooit kunnen.

  • Net je interview op Youtube gezien, ik kwam het bij toeval tegen en vond het ook heel bijzonder.

    Ik zag een mooie, sympathieke en heel intelligente jonge vrouw die met heel veel rust en wijsheid over zichzelf en de hurdles in haar leven spreekt.

    Ik sluit me volledig aan bij wat anderen hier zeggen. Dankjewel voor het interview en de inzichten die je me gegeven hebt.

  • Zonet je interview op Youtube gezien. Ook de commentaren gelezen en ik sluit me aan bij wat de mensen schrijven over jouw positieve kwaliteiten. Nog voor ik de commentaren had gelezen, toen ik nog naar het interview aan het kijken was, dacht ik: ‘ze is zo intelligent, ze weet zo goed de juiste woorden te vinden.’ Ik vind het ook heel moedig van je dat je zo open kan praten over je mentale problemen. Het helpt vast en zeker veel mensen die ook met psychische problemen moeten leven. Mij heeft het alvast geholpen.
    Ik leef al 21 jaren met psychische problemen waardoor ik geen doorsnee leven heb geleid en nu ook geen doorsnee leven heb. Lang heb ik gedacht dat ik met veel inzet er wel zou komen en deel zou kunnen nemen aan het gewone leven. Maar voltijds werken, een relatie,…zijn te moeilijk voor mij. Ik leef gelukkig niet meer met een sterke doodswens. Mijn grootste wens is me veilig voelen en rust vinden.
    Ik wens je heel veel moed en kracht en voldoende momenten waarin je even tot rust kan komen. Hou je goed. Aaitje voor je mooie hond.

  • Goedendag Saskia,

    Helaas, maar ergens toch ook heel fijn, herken ik je compleet in je verhaal. Ondanks vaker medicatie te hebben gekregen tegen wanen, zijn ze nooit serieus genomen door alle psychiaters die ik ooit heb gezien, omdat ze bij mij niet letterlijk, maar wel heel duidelijk aanwezig zijn voor mij, abstracte gedachten, waardoor ik eigenlijk alweer ruim een jaar bijna alleen binnen zit. Ik zou het heel fijn vinden om hier over te praten met iemand die dat ook snapt, vooral dat deel waarbij je gewoon heel duidelijk merkt dat je hele omgeving aan je voorbij gaat. Ik ben ook 29, maar word bijna 30. Ik heb ineens juist een hele sterke kinderwens nu en een behoefte om een relatie te hebben al is het zowel onmogelijk als ondenkbaar. Ik kan me voorstellen als jij hetzelfde voelt, aangezien het denk ik gewoon een evolutionaire biologische klok is. Dus als je een keer wilt mailen, je hebt m’n email, maar ik kan me juist ook heel goed voorstellen als je je daar niet prettig bij voelt, ik zou dat namelijk zelf enorm wantrouwen. De uitzending raakte me alleen zo erg, dat ik in lange tijd eindelijk weer eens kon huilen. Dank je wel voor je openhartigheid en ik hoop echt dat je een manier zult vinden om je stemmen dermate te begrijpen en in de hand te krijgen, dat je leven op den duur wat dragelijker wordt. Frappant trouwens, ik heb ook een jaar wiskunde geprobeerd..

    Liefs,

  • Beste Saskia,

    Ik vind het ontzettend goed van je dat je dit allemaal durft te zeggen op 1 vandaag.
    Ik weet zelf als geen ander hoe zo’n verschrikkelijke strijd het is tegen zo’n complexe en vaak onbegrijpbare aandoening. Ik was 16 toen ik schizofrenie kreeg. Meer dan acht jaren van mijn leven ben ik aaneengesloten psychotisch geweest. De artsen dachten dat ik diagnose “chronische psychose” verdiende. Ik ben nu 38 jaren oud, en de Leponex deed het goed, ookal zijn de bijwerkingen erg vermoeiend. Gelukkig mag ik er Abilify bij gebruiken die de dingen echt beter hebben gemaakt.
    Ik wil geen valse hoop wekken, maar mijn psychiater heeft ooit gezegd, dat het soms voorkomt dat je er over heen groeit. Ik hoor nu al jaren geen stemmen meer, heb een carriere en een bescheiden vriendenkring waar ik erg dankbaar voor ben.
    Ik hoop voor je dat jij een van die mensen zult zijn waar blijvend herstel mag gaan optreden.
    Ook al gaat het nooit echt helemaal over.
    Sterkte, en ik ga je boek binnenkort bestellen.

    Dagmar.