En door!

Het is weer een beetje rustig op het hoofdkantoor van ‘Schizofrenie en bergen beklimmen’. Door het interview van Eén Vandaag kreeg ik veel aandacht en honderden reacties. Inmiddels is de storm weer gaan liggen en heb ik tijd om wat na te denken, want hoe nu verder..?

Het was raar om op tv te komen en van wildvreemde mensen reacties te krijgen.
Het was mooi en tegelijkertijd verdrietig om te horen dat veel mensen mijn verhaal herkennen en in hetzelfde schuitje zitten. Mensen die door hun psychische aandoening hun leven ook waardeloos vinden en daarom een doodswens hebben.

Ik kreeg ook reacties van mensen die mij verschillende soorten hulp aanboden. Allerlei behandelingen en therapieën passeerde de revue. Van psychiaters die mij opnieuw wilde diagnosticeren tot energetische zweefteven die mij kunnen genezen omdat zij heel veel contact hebben met de aarde en de kosmos. En natuurlijk hield ook de religieuze tak van onze samenleving zich niet stil, want wat blijkt, als ik geloof is mijn redding nabij en zo niet, dan is duiveluitdrijving ook nog een optie.

In het interview is het misschien niet duidelijk, maar ik ben al zo vaak behandeld door alles en iedereen, dat er voorlopig echt niets nieuws is wat mij zou kunnen helpen.
En als het er wel is?
Dan doe ik het niet.
Ik ben het proberen zo moe.
Telkens hopen op beter en dan weer teleurgesteld worden. Al die behandelingen kosten zoveel tijd en energie, dat ik aan leuke dingen doen niet meer toe kom. Daarom heb ik er bewust voor gekozen om mij voorlopig niet meer te laten behandelen.

Nu is het gelukkig weer rustig en loopt mijn mailbox niet meer vol.
En wat nu? Hoe nu verder? Eerst wil ik zelf wat beter worden, want van de crash van begin oktober ben ik nog steeds niet bijgekomen. Ik ben deze week naar de huisarts gegaan en heb nu pillen waardoor ik eindelijk weer slaap. Voorlopig doe ik kalm aan en ga ik proberen mijn dagelijks leven weer op de rails te krijgen.

Maar na het interview en de uitzending van Eén Vandaag en alle discussies die er rondom dit onderwerp worden gevoerd, realiseer ik mij dat er heel veel werk te doen is binnen de psychiatrie en de maatschappij. Want het kan toch niet zo zijn, dat het voor mensen met een ernstige, chronische psychiatrische aandoening zó moeilijk is om de juiste hulp te krijgen?

Voor mij is er ook veel werk aan de winkel, want door mijn verhaal te vertellen, door te vertellen waar ik in het dagelijks leven tegen aanloop en waar ik hulp bij zou kunnen gebruiken, wordt de noodzaak voor zorg voor mensen die uitbehandeld zijn een heel klein beetje beter zichtbaar.
Het wordt hoog tijd om eens de aandacht te vestigen op deze groep.
Dit is mijn nieuwe doel.

In het nieuwe jaar ga ik een lezing geven in het UMC Utrecht.
Negen jaar geleden besloot ik om nooit meer naar een ziekenhuis te gaan en alleen al bij de gedachte om weer in de buurt van een opnameafdeling te komen, krijg ik al buikpijn.
Toch ga ik het doen, want ik kan het….
Denk ik.
Hoop ik.
Help, waar ben ik aan begonnen?

13 reacties

  • Enorm respect voor jou Saskia!
    Laat dat ‘Denk ik’, ‘Hoop ik’ maar weg, Je kunt ‘t 🙂
    Hartelijke groet, Hanneke (moeder van een 26-jarige dochter die tussen wal en schip valt in de zorg, een woon/zorgplek bestaat stomweg niet voor mijn dochter (autistisch en niet zelfredzaam), het is een drama)

  • Respect voor hoe je het doet en dan deel je het ook nog met iedereen ik hoop voor je dat je je doel behaald en door naar het volgende doel petje af, veel succes

  • Lieve, sterke Saskia,
    Je kunt het! En ik snap je twijfel, maar ga er voor.
    Wat betreft de goedbedoelde adviezen: jij kent jezelf het beste en weet wat je wel of juist niet moet doen. Het is in ons kikkerlandje, waar het echt wel goed toeven is, in de gezondheidswereld wel zo raar geregeld soms! Dus doe wat je goeddunkt (of juist niet!)

  • Lieve Sasia,
    Je bent een powervrouw! je kan het, ga ervoor!

  • Alle bewondering voor je Saskia! Gisteren kwam ik zomaar op je interview op youtube terecht en was er erg door getroffen. Ik heb er ook een reactie op geplaatst waarin ik de wens uitsprak dat je je kennis en inzichten gaat delen met geinteresseerden maar vooral professionals. Wat ben ik blij te horen dat je die lezing gaat geven, heel bijzonder. Ik weet zeker dat jij met je kennis en inzichten de psychiaters, psychologen en verpleegkundigen een stuk verder zou kunnen brengen. Ongelooflijk dat er wat dat betreft nog zoveel misgaat in de psychiatrie. Jij hebt het vermogen om alles zeer rustig en respectvol te verwoorden, waarbij je alle pijnpunten heel duidelijk naar voren laat komen.
    Ik wens je heel veel sterkte en succes! Ook met jezelf telkens weer bij elkaar rapen, daar is veel kracht voor nodig en vertrouwen…
    Alle goeds, ik ga je vanaf nu zeker volgen.

  • Lieve Saskia. Ook ik heb je gezien in één vandaag, dat heb je goed gedaan. Zoals je de lezing in het UMS ook weer goed gaat doen (wanneer? of mischien inmiddels achter de rug?) Hartelijke groeten aan je moeder>

  • Hai Saskia!
    Wow, wat ben jij een sterk iemand zeg. Ben zwaar onder de indruk. Ben van plan om je boek aan te schaffen en vanaf nu je blog te gaan volgen. Dat alles wat je je ten doel stelt moge lukken!

  • Lieve lieve , sterke Saskia,

    Ik ben Timo, 18 jaar en ik heb je stukje gezien op eenvandaag. Ik heb echt niet normaal respect voor jou, ik herkende mezelf enorm veel in het verhaal van jou, alleen in mindere maate. Ik kan me voorstellen hoe jij je zou moeten voelen en ik heb echt enorm respect voor jou dat je jezelf zo sterk kan houden. Powervrouw.

  • Hai Saskia,

    Vandaag zag ik bij toeval het interview met jou en ik ben onder de indruk. Ik weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen, maar wel dat het indruk maakte en dat je evenveel waarde hebt als andere mensen, zoals je zussen en je broer. En je hóeft ook niets ‘te vertellen te hebben’ ik kan me voorstellen dat jouw aanwezigheid alleen al fijn kan zijn. Heel veel sterkte!!!!!

  • Wie mogen er komen?
    en, wat fijn dat je het wilt doen!

  • Hoi Saskia

    Ik zal je niet meer lastig vallen met goedbedoelde adviezen.
    Het ga je goed en heel veel sterkte.

  • Je bent een bikkel!
    Dankjewel, je geeft ons een stem.

  • Hoi Saskia,

    Net het interview gezien op youtube, hoe herkenbaar! Uit jouw verhaal maak ik op dat je slechte ervaringen hebt met psychiatrie. Mijn zus heeft ook psychische aandoening (oa schizofrenie). Jarenlang heeft ze hulp geweigerd en is daardoor in sociaal isolement geraakt door redenen die jij ook noemt (schaamte, jezelf waardeloos voelen). Nu wil ze eindelijk hulp maar wat blijkt; ze stoppen haar vol met pillen en dat is het dan. Ik ben echt enorm teleurgesteld. Had gehoopt op begeleid wonen of dagtherapie, maar niks. Wat doen pstchiaters eigenlijk nog?
    Ik hoop voor jou dat je kunt accepteren dat je een beperking hebt, hoe moeilijk dat ook is. En toch kunt genieten van de dingen die je wel kunt. Maar ik begrijp heel goed dat dit niet altijd lukt! Heel veel sterkte!