Een stap terug

In september ben ik weer naar de Alpen geweest. Het zou mijn tweede, spectaculaire tocht moeten zijn van deze zomer, maar het liep iets anders. Na vier dagen lopen heb ik besloten om te stoppen, ik moest mijn tocht afbreken. Ik was te onrustig, sliep nauwelijks en het lukte niet om genoeg te eten. Er was maar één goede keus: afdalen naar de bewoonde wereld.

Het gaat al een hele tijd niet zo goed. Ik voel me opgejaagd, angstig en onrustig. Ik slaap nauwelijks en kan de rust niet vinden om fatsoenlijk te eten. Ik ontwijk alles en iedereen en ga alleen het huis nog uit om Meike uit te laten. En omdat ik geen mensen wil tegenkomen, rijden we naar het meest afgelegen stukje natuur dat er in Zuidoost Friesland te vinden is.

Het was een gok om naar de bergen te gaan. De route had ik maanden geleden al gemaakt, toen het nog beter ging. Ik had al zo mijn twijfels of het zou lukken, maar ik hoopte dat ik in de bergen de rust zou vinden die ik thuis niet had.
Het lopen ging goed, zolang ik in beweging bleef, voelde ik weinig van de onrust. Maar tijdens de pauzes en de lange nachten in mijn tentje was het niet te doen, dus ik bleef lopen. Geen pauzes, geen tijd nemen om te eten, geen rust vinden om te slapen. Gewoon blijven lopen, op de vlucht voor mezelf.

Dat hou je natuurlijk niet eeuwig vol. Na een paar dagen begon ik te zwalken. Ik maakte steeds meer foutjes tijdens het lopen, af een toe een stapje mis.
Toen ik na vier dagen in een dorpje kwam had ik een keus, doorlopen of stoppen? Doorlopen, met de kans dat ik straks echt een misstap maak en van de berg af donder? Of stoppen en accepteren dat ik op dit moment te slecht ben om een trektocht te maken?

Ik koos voor het laatste. Ik gaf op. Ik nam vanuit het dorpje een bus naar het dal. Ik zette mijn tentje op een camping. Ik probeerde zoveel mogelijk te eten en nam daarna extra veel slaappillen voor de broodnodige slaap. Na twee dagen was mijn lijf weer wat bijgekomen en kon ik alsnog een dagtocht maken in de bergen. De andere dagen lag ik voor mijn tentje in de zon, starend naar de bergen.

Ik moet stiekem toegeven dat ik nog best fijne dagen heb gehad. Ik ben helemaal niet bekend met deze vorm van vakantie vieren. Ik blijf altijd maar op pad om te zien wat er achter de volgende berg ligt. Ik blijf nooit langer dan één nacht op dezelfde plek, behalve deze ene keer en hoewel de reden niet al te best is, was het eigenlijk best leuk om eens wat langer op een camping te verblijven.

Maar het feit is wel dat ik moet concluderen dat het niet goed gaat. Ongemerkt ben ik de afgelopen tijd best veel stapjes achteruit gegaan en het lukt mij niet om dat tegen te houden.

Dus wat nu? Zelf blijven knokken of toch maar weer om hulp vragen? Maar hulp van wie? Wie kan mij nog helpen?
Ik weet wel iemand, die lieve psychiater van het UMC Utrecht die mij vroeger behandeld heeft en met wie ik nog steeds contact heb. Ik heb haar na de mislukte trektocht gemaild en later gebeld. Ik ben bij haar langs geweest om behandelmogelijkheden door te nemen. Ik ben ook naar de huisarts gegaan en ben zes weken geleden gestart met een tricyclisch antidepressivum. Ik durf nog niet hardop te zeggen dat het helpt, maar ik ben voorzichtig positief.

En ik heb besloten om weer in behandeling te gaan. Ik ben vorige week door de huisarts doorverwezen naar het UMC Utrecht. Ik ben nu dus weer GGZ-patiënt, wat mij betreft een flinke stap terug. Ik moet nu weer erkennen dat ik in mijn eentje de schizofrenie niet de baas kan en dat ik hulp nodig heb van pillen en dokters.
Echt een flinke stap terug, maar een stap terug kan ook een aanloop zijn om een volgende horde te kunnen nemen. Dus nu een paar stappen terug, dan snelheid maken en met een beetje geluk loop ik volgend jaar weer ergens in de bergen!

9 reacties

  • Wauw wat heftig allemaal, maar je bent mijn voorbeeld geworden Saskia, ik heb veel tochten gemaakt, net als jij, maar dan op de fiets, ook weer door mijn omstandigheden. Ik durfde nooit goed wild te kamperen en op campings staan vind ik ook eng. Door jou, want zo hoog in de bergen kun je vaak niet anders dan wildkamperen, durf ik toch weer, gewoon, door te gaan met fietstochten maken en te kamperen zoals het uitkomt, wild of op een camping. Je hebt me moed gegeven. Ik hoop dat je voor al je knokken wat je in je ééntje veelal nu hebt gedaan, je de hulp mag toekomen die je kan raken waar het nodig is, zodat je weer hoop en moed krijgt; dat je er weer sterker uit mag komen en je door kunt gaan met toch iets van een leven, ondanks je situatie en iig kunt blijven genieten van zo nu en dan een wandeltocht met hopelijk magische momenten of iets anders wat voor jou het de moeite waard maakt. Ik zag de docu en ik vond het mooi hoe je alles over je leven hebt geschetst en een beeld hebt gegeven en je raakte mij daarmee. Super bedankt en heel veel sterkte.

  • Stoere dappere vechter, je komt uit dat dal. Het gaat je lukken.

  • Lieve Saskia,
    Eerlijk gezegd beschouw ik jou hernieuwde contact met Wiepke Cahn helemaal niet als stapje terug, maar als doorzettingsvermogen. Petje af. Ook voor de manier waarop je met je gevoelens tijdens deze reis bent omgegaan

  • Beste Saskia,
    Ik ben het helemaal eens met Lisette. Het is geen stapje terug. Soms speelt schizofrenie op en dat jij opnieuw met Wiepke Cahn aan de slag gaat is heel dapper!

  • Lieverd, wat ben jij een eerlijk mens, nu je dit zo neer durft te schrijven.
    Een terugval ja, en je gaat er mee aan de slag.
    En je laatste vakantiedagen, wat goed dat je daar van kon genieten, van de rust de natuur, niet lopen maar voor je tentje zittend. Op tijd gestopt om niet helemaal in te storten. Ik geloof in jouw kracht. Zeeuwse zoen. Conny

  • En toch, en toch Saskia, ben en blijf jij een voorbeeld van hoe het óók kan! Ik bewonder je, om je eerlijke, dappere verhalen. Ga door, je komt er, hoe dan ook, stoere dodo!

  • Fronica Schoolmeester

    Dapper, dat jij deze stap weer zet. Ook hier kom je weer doorheen, dat zeker. De bergen wachten tot jij er weer aan toe bent. Lieve groet.

  • Volg je site nu een aantal maanden.
    En vind het moedig dat je zelf keuzes maakt.
    Dit stukje bevat punten van zelf inzicht, moed, doorzettingsvermogen, zelfkennis maar ook kracht.

    Ik hoop heel erg dat je in een rap tempo weer bovenop op
    de letterlijke en figuurlijke berg komt te staan!

  • Mirjam cornelisse

    Lieve Saskia, ik was volledig in de veronderstelling dat het goed met je ging! al die lezingen die je gaf met zoveel positieve en enthousiaste reacties. Vind het zo naar voor je om dit te nu lezen. Veel sterkte en geniet van de wandelingen met Meike,
    Heel veel liefs