Een dilemma

Soms moet je keuzes maken. De meeste keuzes in het leven zijn vrij eenvoudig, bijvoorbeeld de keus of je bij de lunch een gebakken ei of gekookt ei neemt. Je kan natuurlijk ook een omelet maken of toch maar geen ei nemen, maar dan nog blijf de beslissing behapbaar.
Ik had de afgelopen weken wel wat zwaardere beslissingen te nemen. Ik moest beslissen of ik, na acht jaar, weer antipsychotica zou gaan slikken
.

Het gaat al een tijdje wat minder goed. Het leek er zelfs even op dat ik, naast de psychotische klachten, ook nog depressief en suïcidaal was. Ik zag het echt niet meer zitten en zag nergens meer het nut van in. Ik was gestopt met hardlopen en was blij als ik na het wandelrondje met Meike weer thuis op de bank onder de dekens kon kruipen om me lekker ellendig te voelen.

Ik dacht veel aan zelfmoord. Ik was zelfs al bezig met plannen maken. De afscheidsbrieven lagen klaar en de galg hing. Maar na een waardeloze poging bedacht ik mij dat ophangen toch niet heel aangenaam is en ging ik op internet op zoek naar ‘betere’ methoden.
Zo kwam ik op een website die zelfmoordpoeders verkocht. Meer en meer las ik over dit middel en het leek een steeds aantrekkelijkere optie. Uiteindelijk nam ik stellig het besluit om het middel aan te schaffen. Ik stopte het poeder in mijn digitale winkelwagentje en ging door naar betalen.

Het was best veel geld, maar ja, waar anders zou ik dat geld aan kunnen uitgeven?
En toen kwamen er toch goede ideeën! Want van dat geld kan ik heel vaak naar de Alpen en nog beter, die hele dure tent die ik al heel lang wil, kan ik er ook van kopen!
En toen was er een dilemma, kiezen voor het zelfmoordpoeder of de tent, wat wil ik liever?
Daar hoefde ik niet lang over na te denken, ik wil die mooie tent!
En toen ik tot die conclusie kwam, moest ik ontzettend hard lachen. En huilen. En toen weer lachen.
Wat ben ik toch slecht in suïcidaal zijn. En ben ik het wel? Nee, natuurlijk ben ik het niet. Ik moet echt vaak aan zelfmoord denken en daar heb ik flink last van, maar het doen, daar ben ik nog lang niet aan toe. Gelukkig.

Overigens heb ik nu het perfecte middel om mijn zelfmoordgedachten abrupt af te remmen. Zodra mijn doodswens weer op komt in mijn hoofd dan stel ik mijzelf meteen de vraag: Het poeder of de tent? Eigenlijk stel ik mezelf hiermee de vraag om te kiezen tussen zelfmoord of blijven leven, maar dat klinkt zo zwaar en serieus. Ik hou het liever bij het poeder of de tent. En als de keus voor de tent is gemaakt, zijn de zelfmoordgedachten weer een tijdje weg.
Die tent schaf ik overigens voorlopig nog niet aan, die is toch wel echt heel duur en als ik hem heb, dan heb ik geen reden meer om het zelfmoordpoeder niet aan te schaffen…

Dit is niet mijn enige dilemma, de andere keus gaat over de antipsychotica. Want wil ik die pillen weer slikken? Kunnen die pillen wat voor mij betekenen en welke bijwerkingen ga ik ervaren?
Ik heb urenlang op internet gezocht naar het nieuwe antipsychoticum en heb ongeveer alles gelezen wat er in het Nederlands en Engels beschikbaar was. Van al die gegevens heb ik een compleet literatuuronderzoek gemaakt en inmiddels heb ik tientallen kantjes vol informatie over dit middel.
Maar tot een conclusie kon ik maar niet komen. Nou ja, wel een beetje. De enige conclusie die ik kan maken, is dat ik pas kan weten of dit middel mij kan helpen, als ik het probeer.

Maar moet ik het proberen? Wat is wijsheid? Gaat het slecht genoeg? Het kan toch veel slechter? Ik bedoel, door die andere nieuwe pillen die ik nu slik, slaap ik weer en heb ik genoeg boodschappen in huis. Ik loop af en toe weer door het dorp en zeg soms zelfs ‘Hoi’ tegen iemand. En ik ren weer.

IK REN WEER!
Want toen ik aan de psychiater vertelde dat ik gestopt was met rennen omdat het (ik quote mezelf) “Zoveel moeite was voor maar zo weinig resultaat”, gingen mijn ogen open.
Heb ik dat echt gezegd? Wat een waardeloze zin. Wat een gezeik. Wat een aanstellerij.
Het was hoog tijd om mezelf een enorme schop onder mijn eigen kont te geven en te stoppen met het doemdenken. Natuurlijk mag ik mezelf wel een beetje zielig vinden. Natuurlijk mag ik op de bank kruipen onder een dekentje en denken aan alle pech die ik heb gehad. Maar niet te lang!

De dag nadat ik hardop tegen de psychiater had gezegd dat ik gestopt was met hardlopen, rende ik weer. Drie keer per week, zonder excuus.

Ik slaap goed, ik eet smakelijk en ik kan elke dag flinke wandeltochten maken en lekker rennen. Moet ik aan de antipsychotica? Vandaag kwam eindelijk het antwoord. “Nee, ik wil dat niet!”.
Als ik zoveel last heb van mijn psychotische klachten dat mijn basisbehoeftes zoals slapen, eten, wandelen en rennen niet lukken, dan neem ik pillen, zonder bezwaar. Maar voor alle extra’s wil ik werken, wil ik zweten, desnoods bloeden.
Want net als in de bergen geldt ook hier: Hoe zwaarder de klim, hoe beter het uitzicht als je boven bent!

Meer informatie over de voor- en nadelen van het nemen van antipsychotica is te vinden op www.psychosenet.nl. Ik maak nu deze keus, maar voor iedereen is de overweging anders en antipsychotica kan in veel gevallen een hele goede oplossing zijn.

 

 

10 reacties

  • Ren weg Saskia uit die wereld waar je niet wilt zijn en houdt de top van de berg voor ogen.
    Lieve groet Marijke

  • Echt respect voor je vechtersinstelling en bijzonder mooi en boeiend hoe je schrijft over het al het heftige in je leven en zo vol humor ook. Ik hoop voor jou altijd weer het uitzicht op, of het doen van een mooie tocht, of die nou dichtbij is of hoog in de bergen.

  • André Beemsterboer

    Klasse Saskia

  • Je doet zoveel mensen een gunst om dit te delen.
    Geen woord teveel geen woord te weinig
    Als het met jezelf beter gaat, ik bijv. als lezer dan is het zo moeilijk om te beseffen hoe die kuttijd echt was.

    En ja soms is een schop onder je kont een groeimoment
    En bewegen…
    Dank voor het delen, nogmaals

  • He Saskia
    Pff heftig verhaal, maar wat ben jij sterk .Ik gun je zoveel goeds en hoop echt uit de grond van mijn hart dat je ervoor blijft gaan .

    Liefs Laura en joukje

  • Heel veel sterkte lief vechtertje wat een moed en wat een kracht zit er in je !!!

  • Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Eigenlijk dat ik je blog weer met plezier gelezen heb, maar dat klinkt zo raar. Ik moest ook zo lachen om het poeder en de tent. Hij is zo raak. Maar ik ben blij dat je weer voor de tent gaat.

  • Lieve Saskia. moedige vrouw. Ik hoop voor jou dat je de juiste keuze mag maken, tussen wel of niet toch weer antipsychotica te gaan nemen. Je hebt zoveel talent om je gevoelens en gedachten op papier te verwoorden. Ik bewoonder je.

  • Hai Saskia,
    ik wil je graag zeggen, ik vind je een bijzonder mooi mens ❤. Bedankt dat je je ervaringen deelt. Ik vind er voor mezelf veel steun in 💫.
    Liefs
    Jacky

  • Hi Saskia, ik ken je niet en toch lees ik al een tijd je verhalen. Je intrigeert me met je schaamteloze verhalen over hetgeen jij allemaal meemaakt. Zelfmoord en wijze waarop………………huh!!?? Tegelijkertijd voel ik de drang om een helpende hand uit te steken. Maar hoe dan? Ik zou niet weten waarmee ik je zou kunnen helpen behalve dan dat je van de natuur houdt en dat je graag in de bergen wandelt. Zelf heb ik een boot waar ik graag op verblijf omdat je dan even de gedachten op iets anders kunt zetten. Je kunt wel nadenken maar je zult toch ook koers moeten blijven houden. Heb je hier al eens aan gedacht om dit te doen voor de tijden dat je niet in de bergen bent of dat niet kunt wandelen? Mijn advies (goed bedoeld hoor) denk er eens over na om met een zeilboot te varen. Ik wens je veel wijsheid en een “hart onder de riem”.