Dikke pech in de Pyreneeën

De Pyreneeën, een waar paradijs voor mensen die van kampeertrektochten houden. Dit is mijn eerste tocht in dit gebergte. De reis er naar toe hield mij al die tijd tegen om deze kant op te trekken, maar inmiddels durf ik de lange treinreis aan en ben ik er klaar voor om ook dit gebied te verkennen.

Uiteindelijk vallen de Pyreneeën vies tegen, want het weer dwarsboomt al mijn plannen en maakt dat ik maar weinig kan genieten van de bergen. Ondanks het slechte weer lukt het om elke dag te lopen en het blijkt weer dat ik genoeg vaardigheden heb om mij ook in deze omstandigheden te redden, maar wat heb ik de zon deze tocht gemist!


Dag 1

Vandaag met de trein naar de Pyreneeën en een overstap in Parijs. Die overstap vind ik best spannend, lopen door de bergen kan ik, maar dwars door een wereldstad als Parijs reizen, heb ik nog nooit gedaan. Gelukkig heb ik alles goed geregeld en voorbereid en is er genoeg tijd voor de overstap…

Niet dus. Op het station van Brussel staat de Thalys stil, iemand in de trein heeft medische hulp nodig en er moet een ambulance komen. Die ambulance laat op zich wachten en zo wordt mijn overstap steeds krapper en krapper. Een kleine veertig minuten blijven over om van Gare du Nord naar Gare du Austerlitz te reizen. Totaal gestrest en bezweet kom ik net op tijd bij de trein en het duurt nog wel even voordat alle adrenaline zakt. Slapen in de nachtcoupé lukt niet echt, maar ik ben tenminste onderweg naar de Pyreneeën en niet gestrand in Parijs.

Dag 2

De Pyreneeën! Mijn trein stopt in l’Hospitalet pres Andorra en ik begin meteen met lopen. Via een eenvoudig pad klim ik langzaam uit het dal de bergen in. Het is zonnig weer, maar aan de ontwikkeling van de lucht kan ik zien dat er iets te gebeuren staat. Maar nu is het lekker en de eerste dag loop ik zo’n zes uur over goed gemarkeerde paden en geniet van de mooie natuur. ‘s Avonds kruip ik vroeg in mijn tentje, want ik heb wat slaap in te halen van afgelopen nacht. Maar die slaap is mij niet gegund. Vanaf elf uur begint het serieus te waaien en niet veel later beuken windstoten tegen mijn tentje. Ik heb een sterke tent die hier prima tegen kan, maar ikzelf word onrustig van al die wind en weer ga ik een onrustige nacht tegemoet.

Dag 3

Vandaag wil ik Pic Carlit beklimmen, de hoogste top van dit deel van de Pyreneeën. Ik ben vroeg op om te vertrekken, maar een flinke regenbui doet mij besluiten om nog maar even mijn tentje te laten staan. Ik vraag me sowieso af of ik die top op kan met dit weer, maar ik wil het in ieder geval proberen. Als de regen wat minder wordt loop ik naar de voet van de top en begin met klimmen. Op 500m onder de top zijn de windstoten zo hard dat ik uit balans raak, hier nog geen probleem, maar hogerop wordt het steiler en het risico op vallen groter. Geen top dus… of wel? Ik klim nog een stukje door, maar bij de volgende windvlaag val ik bijna om. Het is duidelijk. Omkeren, weg hier, niet door klimmen. Via een andere, lagere route kom ik toch bij het eindpunt van vandaag. En eindelijk gaat de wind liggen en heb ik een heerlijk rustige nacht.

Dag 4

Als ik de volgende dag wakker word en mijn tentje open rits, dan zie ik… niets. Ik zit in de wolken en er is bijna geen zicht. De toppen en graadwandeling die vandaag op de planning staan, schrap ik meteen. Ik neem een kortere route waarbij ik maar één col moet beklimmen. Welke col precies? Geen idee, want ik zie geen flikker. Maar met kaart en kompas loop ik de route en aan mijn GPS kan ik zien dan ik vooruitgang boek. Alle mooie uitzichten en bergmeertjes die de kaart mij beloven, blijven uit. Ik kan hoogstens 50m ver kijken. Alles wordt klam door de hoge luchtvochtigheid en later wordt alles echt nat als het weer gaat regenen. Als ik bij een berghut aankom, besluit ik daar te blijven en mijn tentje vlakbij op te zetten. Ik vraag naar de weersvoorspelling, maar die zegt niet veel goeds. Terwijl de huttenwaard de hele middag aan de telefoon zit omdat alle wandelaars die hier wilde overnachten afbellen vanwege het slechte weer, lees ik een paar boekjes op mijn e-reader, zo’n ding is goud waard op dagen als deze.

Dag 5

Wanneer ik wakker word is het nog steeds doodstil buiten en het zicht is nog steeds belabberd. Ik ben het nietsdoen zat en besluit toch maar weer te gaan lopen. Met mijn verstand op nul en mijn blik op maximaal 60m volg ik de steenmannetjes. Voor de lol zet ik af en toe mijn gps aan, het enige waaraan ik kan zien dat ik daadwerkelijk ergens heen ga. Ik loop weer naar een schuilhut en besluit wederom daar te blijven, ook al heb ik vandaag pas vier uur gelopen. De volgende col is moeilijker en ongemarkeerd en die beklimmen bij deze mist is geen optie.

Ik ben echt klaar met deze mist, de lol is er wel af zo. Er is niets te zien en niemand te spreken en ik voel me eenzamer dan ooit. In de schuilhut is een vuurplaats en om wat te doen te hebben maak ik een mooi vuurtje. Eerst krijg ik de boel niet brandend, maar als het wat gaat waaien ontstaat er een mooi vuur.

Ik ren naar buiten, wind! Dat betekend dat de mist kan optrekken! En inderdaad, langzaam wordt het zicht beter. Maar de wind wordt harder en het begint te regenen en te hagelen. Windstoten en hagelbuien wisselen elkaar af en het blijft onzeker of ik morgen wel die col over kom. Ik pak mijn e-reader er maar weer bij en lees nog een paar boekjes.

Dag 6

Wat een nacht! Ik ben in de schuilhut blijven slapen want buiten ging het vreselijk tekeer. Gelukkig begint de dag rustig en heb ik zowaar genoeg zicht om de col te beklimmen. De klim valt mee en voor het eerst sinds dagen geniet ik weer van uitzichten. Het is koud, bewolkt en de route is bedekt met hagel, maar ik zie tenminste iets! Aan de andere kant van de col heb ik mobiel bereik en ik bel meteen naar huis, ik moet iemand spreken na al die saaie, eenzame dagen.

Ik daal af naar het dal en besluit die nacht op een camping te blijven. Vers eten, een warme douche en mensen om mij heen, heerlijk!

Dag 7

Het weer voor vandaag lijkt oké maar voor morgen wordt er weer ellende voorspeld. Ik besluit de twee volle dagen lopen die ik gepland had in te korten, zodat ik morgen, voor het slechte weer terugkomt, beneden ben. De temperatuur is aangenaam en zonder dreiging van noodweer kan ik eindelijk genieten van de Pyreneeën. Ik zie sporen van wilde zwijnen en zie een kudde paarden die hier in het wild lopen. Ik stop mijn voetjes in een meertje en ik hou een lange pauze op de col. Dit is waar ik van geniet en wat heb ik dit de afgelopen dagen gemist! Om half vijf zet ik mijn tentje op en niet veel later begint het weer te regenen. Ik sta vlak bij het dal waar mijn tocht eindigt, dus zorgen maak ik mij niet. Wat het weer ook brengt, morgen loop ik de laatste uurtjes naar beneden en overmorgen trein ik naar huis. Na deze tocht kijk ik erg uit naar een warm, droog bed en naar mijn hond, die ik afgelopen dagen erg gemist heb.


Klik hier voor de foto’s van deze tocht


Voor wie ook deze tocht wil lopen, hier de details (p.s. kies een weekje met iets beter weer!):

Er naar toe: Met de Thalys van Rotterdam naar Parijs en met de nachttrein van Parijs naar l’Hospitalet pres Andorre.

Benodigde kaarten:  2249OT en  2249ET

Duur van de tocht: 7 dagen.

Geplande route: Dag 1: l’Hospitalet pres Andorre – GR107C Coll du Coma d’Anyell – Bivak voorbij Cabane Ruzet. Dag 2: Cabane Rouzet – Pic Carlit – Lac des Bouillouses. Dag 3: Lac des Bouillouses – Refuge de Camporells – la piera Escrita – Puig de la Portella Gran – Bivak bij Estany Blau . Dag 4:  Estany Blau – Coll de la Portella Gran – Jasse de Delà – Refuge d’en Beys – Bivak nabij Etang de Naguille. Dag 5: Etang de Naguille – l’étang Tort – Col de la Parade – Jasse de la Parade – Merens les Vals. Dag 6: GR10 naar ref. Ruhle. Dag 7: HRP naar l’Hospitalet pres Andorre.

Gelopen route:  Dag 1: l’Hospitalet pres Andorre – GR107C Coll du Coma d’Anyell – Bivak voorbij Cabane Ruzet. Dag 2: Cabane Rouzet – Estany dels Forats – Portella de la Grava – GR10 naar Lac des Bouillouses – Bivak bij Cabane. Dag 3: Estany Blau –  Coll de la Portella Gran – Jasse de Delà – Refuge d’en Beys.  Dag 4:  Refuge d’en Beys – Bivak cabane bij Etang de Naguille. Dag 5: Etang de Naguille – l’étang Tort – Col de la Parade – Jasse de la Parade – Merens les Vals. Dag 6: GR10 naar Etang de comte – Etang de Couart – Bivak nabij Etang de Pedourres. Dag 7: Afdalen naar l’Hospitalet pres Andorre.

Terug reis: Met de trein van l’Hospitalet pres Andorre via Toulouse, Parijs en Rotterdam naar huis.

9 reacties

  • Maaike van der Kraan

    Hé, wat jammer Saskia. Het positieve is wel dat je zo ver en knap gereisd hebt. En dat blijkt dat je toch heel flexibel kunt zijn. Ik zou het halverwege al weer opgegeven hebben. Wat ben je toch een doorzetter. Ik ben nooit in de Pyreneeën geweest maar via het wielrennen op tv heel veel mooie plaatjes gezien. Geef je de Pyreneeën nog een 2e kans, of blijf je voorlopig dichter bij huis?
    In de Alpen had je natuurlijk ook slecht weer kunnen treffen.
    Wel fijn dat je merkt dat je niet zonder menselijk contact kunt en helemaal niet zonder Meike. Maar dat wist je al 🙂
    Hoop dat je weer wat bent bijgekomen.
    Ik mis je nog steeds bij The Stones 🙁
    Liefs Maaike

    • Hoi Maaike!

      De Pyreneeën verdienen zeker een tweede kans! Nu ik weet hoe de treinen werken is het makkelijker er nog een keer heen te reizen. En een weekje slecht weer is risico van het vak dat inderdaad in elk gebied kan gebeuren. Nu eerst genieten van warm thuis en Meike. Heb stiekem al plannen voor volgend jaar, maar eerst maar eens de Hollandse winter door.

      Liefs Saskia

  • Stoere, stoere Saskia.
    Wat een avontuur. Ook al zou ik kerngezond zijn, ik zou het niet kunnen wat jij gepresteerd hebt.
    Van mij krijg je een gouden medaille.
    Lieve groeten Marijke

  • Hoi Saskia. Tsja, ondanks alle wetenschappelijke en technische vooruitgang in de afgelopen decennia is het weer nog altijd onvoorspelbaar. Ik ben zelf ooit 2 x in de Pyreneeën geweest. 1e keer ook in Andorra (met de auto, ik ben überhaupt niet zo sportief als jij, ook niet toen ik jonger was). We reden in de late middag Andorra in, zonnig weer, wilde paarden kruisten onze pad: fantastisch mooi. Maar de volgende morgen , toen we ons tentje uit kwamen, zagen we net als jij geen hand voor ogen door de laaghangende ewolking. Tsja, dan is er geen uitzicht en dus niet veel aan. 2e keer gelukkig wel warm weer, en dat was ook in september . Tijd van het jaar had je dus zeker niet verkeerd gekozen. Wat je zelf al zegt: gewoon pech. Volgend jaar beter. Je bent een kanjer!! Doe je de groeten aan je moeder van mij?

  • Ha Saskia, goed weer wat van je te lezen. Topverslag weer! Je schrijft echt leuk.
    Ik vind het toch echt wel een avontuur wat je meegemaakt hebt, ondanks (of dankzij?) het slechte weer. En daar doen we het toch voor? Ik kijk alvast uit naar je volgende reis en verslag! Groet, Sven.

  • P.S. Wat is er met je Akto gebeurd?

    • Die heb ik nog. Maar deze Unna (tweedehands) bevalt uitstekend. Lekker groot en sterk! Die halve kilo extra krijg ik wel omhoog.

  • Hoi Saskia, wat stoer! Het verslag leest als een trein, wel één die doorrijdt dan. Super wat je allemaal doet.
    Nu genieten van Meike, en op naar de volgende uitdaging.

  • Hoi Saskia,

    Een mooi verslag van een natte reis! De Pyreneeën zijn echt heel mooi als je ze kan zien. Ik heb bewondering voor wat je allemaal in je uppie bereikt!

    Groetjes, Bas