De psychiatrie voorbij

De zomer is voorbij. Als ik ‘s ochtends mijn hardlooprondje met mijn hond Meike ren, fietsen kinderen langs op weg naar school en razen auto’s voorbij, haastig op weg naar hun werk. Het leven van werk, school en studie is weer begonnen, maar niet voor mij.

Tot voor kort vond ik dit altijd een moeilijke periode. Iedereen is weer druk met allerlei dingen. Vriendinnen beginnen met een nieuwe studie of baan en dan realiseer ik mij des te meer dat mijn saaie, rustige leven maar weinig voorstelt wanneer je het vergelijkt met al die drukke en belangrijke mensen om mij heen.

Dit jaar heb ik daar helemaal geen last van. Ik weet niet waarom, maar de laatste tijd ben ik best blij met hoe mijn dagen zijn en heb ik steeds minder de behoefte om ook wat te betekenen voor de maatschappij. Ik voel mij steeds minder schuldig dat ik niets doe, terwijl anderen werken. Ik vind het niet meer erg dat ik leef van een uitkering, terwijl anderen moeten zwoegen voor hun geld.

Toch blijft dat knagende gevoel. Moet ik niet iets nuttigs doen? Zal ik toch weer proberen om een paar uur per week te werken? Of vrijwilligerswerk doen, zoiets. Is het niet lui en laf dat ik hele dagen thuis ben en alleen op pad ga om te rennen en wandelen met de hond?
En sociaal gezien stelt het ook allemaal niet zoveel voor. Moet ik niet eens gaan nadenken over een partner, of kinderen? Ik bedoel, ik ben bijna dertig en als ik normaal zou zijn, zou ik mij zo langzaam aan toch ernstig zorgen moeten maken of het niet tijd wordt om een gezin te stichten.

Maar godzijdank ben ik niet normaal!
Van mijn elfde tot mijn vijfentwintigste was mijn leven een achtbaan van psychoses, depressies, opnames, pillen en psychiaters. Nu is dat gelukkig niet meer en daar geniet ik elke dag van.
Het feit dat ik ‘s ochtends in mijn eigen huis opsta, maakt mij al intens gelukkig. En dat ik zelf mag bepalen hoe ik mijn dagen invul, welke pillen ik slik en dat niemand zich daarmee hoeft te bemoeien, is voor mij goud waard. Het heeft een tijd geduurd, maar de laatste tijd heb ik meer dan ooit het gevoel dat het mij gelukt is om baas te zijn over mijn eigen leven. Misschien voel ik me daarom zo goed.

Ik lees mijn boek zo af en toe, dan besef ik weer wat ik allemaal heb meegemaakt en wat een mazzelpik ik ben dat ik het nu allemaal op orde heb. Dat gun ik iedereen die schizofrenie heeft.
Eigenlijk moet ik mij inzetten voor de psychiatrie, de barricade op om te strijden voor een betere kwaliteit van leven voor mensen met dezelfde ziekte als ik. Ik moet de psychiatrie dwingen mijn boek te lezen, zodat zij er van kunnen leren. Ik moet lezingen geven in ziekenhuizen, ervaringsdeskundige worden en zorgen dat het beter wordt.

Poeh, als ik dit schrijf, krijg ik al stress. Alleen al het idee om een missie te hebben, de deur uit te moeten en mijn rustige leven op te geven, geeft zoveel onrust in mijn kop dat extra pillen noodzakelijk zijn. Om nog maar niet te spreken over de trauma’s die weer boven komen drijven bij de gedachte dat ik weer met de psychiatrie te maken krijg.

Nu ik mij zo lekker voel, vergeet ik soms dat ik schizofrenie heb, maar zodra ik het druk krijg, slaat de ziekte weer genadeloos toe. Dus ik blijf lekker niets doen. Mijn enige taak is om de schizofrenie onder controle te houden, zodat ik het zelfstandige leven dat ik nu heb, kan behouden. Verder niets..

Verder niets? Natuurlijk wel!
Ik moet lol maken, in de plassen stampen, stoeien met mijn hond.
En veel eten, lekkere broodjes halen voor de lunch, koekjes bakken voor vanavond.
Ik moet, als het lukt, naar de sportschool en daar genieten van de lessen en de muziek.
Ik moet middagtukjes maken, zoveel mogelijk in de zon zitten en lekker vroeg naar bed.
Ik moet vakantieplannen maken, binnenkort eens uit eten met vriendinnen en zussendagjes plannen.

Tjonge, ik ben eigenlijk best wel druk! Het is keihard werken om gelukkig te zijn. Maar ik kan dat!

23 reacties

  • Prachtig, Saskia.
    Wees héél trots op je zelf.
    Dank je wel voor het delen.

  • Jaaaaa! Zussendagje! En dan ook veel eten! Je doet het goed Sas. Gelukkig zijn is zeker hard werken en voor jezelf zorgen een uitdaging. Blij dat jij dat kan!

  • Saskia, je bent geweldig. Hou dit leven en dit geniet gevoel maar lekker lang vol.
    Liefs uit Zeeland

  • Dat heb je weer mooi onder woorden gebracht.

  • Prachtig verwoord. Mijn dochter probeert ook los te komen van de psychiatrie.

  • Saskia, jij bent zo goed bezig! Fijn dat je weer kan genieten en je fijn voelt in je eigen huis!
    Lieve groet, Fronica

  • Saskia, je moet helemaal niets. Als je schrijft durf je moeilijke zaken te bespreken die bijna geen enkel mens met schizofrenie durft aan te kaarten. Dat is van ongelooflijk veel waarde. Voor psychiaters, voor mensen met schizofrenie en voor hun naasten. Naasten die bijna nooit weten wat hun kind, broer, vader of moeder voor vreselijks meemaken. Daarbij ben je erg geestig. Dus als je fut hebt schrijf alsjeblieft. En je weet van schrijven kan je ongelooflijk veel fut krijgen. En natuurlijk lekkere dingen eten en leuke dingen ondernemen.
    Veel liefs uit Amsterdam

  • Dit is weer een prachtige pennenvrucht.
    Je hoort bij de “groepo positievo”! TOP

  • Weer een fijn schrijfsel Saskia. Rust in de kop. Het is je verschrikkelijk gegund en geniet ervan.

  • Sas wat ben je toch goed, geniet van je leven meid en laat je door niemand wat zeggen. Wat jammer dat niet iedereen met deze ziekte zo zelfstandig kan zijn. Jij bent een topper.

  • Koester het goud dat jij zelf in handen hebt…leef JOUW leven dat jou gelukkig maakt, zoals je het hier beschrijft.
    Carpe Diem

  • Rust in de kop zal niet lukken met schizofrenie, maar van een rustig dagelijks leven kan ik inmiddels wel genieten!

  • Hallelujah en amen!

  • Beste Margriet,

    Ik hoop van harte dat uw dochter ook een manier vind om haar leven een beetje leuker te maken. Met, of als het niets bijdraagt, zonder de psychiatrie. Succes!

    Groet, Saskia

  • Zussendagprogramma: We spreken af rond etenstijd en nemen een vroege lunch, een gewone lunch én een late lunch. Daarna een tussendoortje en een vier uurtje. Vervolgens volgt een vroeg avondmaal, bestaande uit meerdere gangen. En daarop volgen natuurlijk nog wat toetjes. Zo doen wij Bosjes dat!!!

  • Leonie van Dijik

    Ik deel met regelmaat je verhalen en je inspiratie. Hiermee draag je hiermee actief bij aan de training van medewerkers in herstelgericht werken. Dus stiekem toch een rol als ervaringsdeskundige. Hoop dat je me vergeeft, omdat ik het je nooit persoonlijk heb gevraagd.
    in ieder geval: Dank je wel voor jouw verhalen!

  • Bedankt voor je mooie blog Saskia. Ik ben moeder van een zoon met dezelfde diagnose, hij heeft heel weinig ziekte inzicht, maar slikt braaf dagelijks medicatie (aripiprazol). Daardoor geen psychotische ervaringen meer, maar helaas wel last van de zg. negatieve en cognitieve symptomen. Ik weet niet of jij iets kwijt wilt over welke medicatie en dosis die jij neemt? Als ouders vinden wij het lastig om daar een goed evenwicht in te vinden, samen met zoon.
    Groeten en het allerbeste gewenst!
    Elly

  • Beste Elly,

    Ik gebruik geen antipsychotica meer. Helaas hadden de meeste antipsychotica in mijn geval nauwelijks effect en serieuze bijwerkingen. Wat goed dat uw zoon nu een middel heeft dat lijkt te werken. Het blijft altijd een ingewikkelde en soms lange zoektocht naar de juiste balans en ik kan daar ook niks zinvols over zeggen, omdat dit voor iedereen anders is.
    Persoonlijk heb ik ook meer last van de negatieve en cognitieve symptomen. Bij schizofrenie gaat het vaak over de stemmen en hallucinaties, maar het is helaas meer dan dat.
    Heel veel sterkte ermee. Ik wens u en uw zoon het allerbeste!

    Groet, Saskia

  • Beste Leonie,

    Ik ben heel blij dat je mijn verhalen deelt! Ik kan het niet in mijn eentje dus jouw hulp wordt zeer gewaardeerd!

    Groet, Saskia

  • Beste Saskia, wat jammer dat de antipsychotica bij jou nauwelijks werkt. De bijwerkingen zijn helaas ook bij mijn zoon behoorlijk aanwezig, maar de psychose en wanen waren nog erger, dus hij heeft de minst kwade weg gekozen.
    Bewondering hoe jij omgaat met alles wat je meemaakt, ik blijf je blog volgen.
    Bedankt voor je reactie en het allerbeste gewenst!
    Groeten, Elly

  • Beste Saskia,

    Wat fijn om een persoonlijke reactie te mogen ontvangen.
    En veel dank voor je toestemming!

  • Ik zeg met je mee:
    Het is keihard werken om gelukkig te zijn. Maar ik kan dat!

  • Hoi Saskia. Ik zag je in een documentaire van Nynka Delcour en ook al kennen we elkaar niet … je weet niet half hoe blij ik ben met deze blog. Ik ga zo verder lezen (dit was de eerste blog die ik aanklikte) en hoop dat je nog steeds dezelfde slotzin voor ogen hebt. Jij kan dat! en ik ook!

    En ja…. voor mij ben je nu ook een beetje hoopverlener met jouw site. Misschien is jouw vergoeding daarvoor en voor jouw schrijfster-zijn wel in de vorm van een uitkering??? 🙂 niks mis mee…

    Dankjewel en ik ga je graag volgen…

    Groetjes van een andere Saskia