Balanceren op de grens

(tussen Italië en Frankrijk)

Ik verlang altijd naar de bergen, maar dit keer keek ik er extra naar uit. Mijn normaal zo rustige leventje is al een tijdje niet zo rustig meer. Interview aanvragen, congressen, lezingen en heel veel aanhoudende reacties op mijn blog en via de mail, maakte dat ik nog meer dan anders verlangde naar de rust van bergen. Deze keer had ik dus extra veel zin en was ik extra goed voorbereid, zodat ik zonder stress van de bergen kon genieten.

Zonder stress? Nou, met een beetje stress, want de dag dat ik op vakantie zou gaan, staakten de Franse spoorwegen. Omdat ik kostte wat het kost niet wilde stranden in Parijs, besloot ik al mijn tickets om te boeken naar een dag later. In mijn wandelroute was ruimte voor één rustdag en die was dus al op voordat ik vertrok.

Een dag later dan gepland, maar eindelijk naar de bergen. Oei, oei, oei wat heb ik zin! Het treinen verloopt soepel en als een ervaren reiziger stap ik over in Parijs. ‘s Avonds lig ik in de intercités de nuit, die mij naar de bergen zal brengen.
Ding, deng dong….. en dan heel veel Franse blabla. Ik vraag mijn coupégenoten om te vertalen ‘en Anglais’ en het blijkt dat de ‘locomotief is broke’. Om half twee ‘s nacht en heel veel ding, deng, en dongen later blijkt uiteindelijk dat we helemaal niet gaan. Ik dacht dat ‘intercités de nuit’ de nachttrein betekende, maar het betekent in mijn geval de intercités de NIET.

Toch gestrand in Parijs. Chapeau! En hoe nu verder? Je ne sais pas! Maar een coupégenoot wel. Zij rijdt dit ritje elk weekend en heeft een plan B, C én D. Dankbaar neem ik haar aanbod aan om met haar verder te reizen en opgelucht lukt het toch nog om een uurtje te slapen. Om vijf uur in de ochtend vervolgen we onze reis. Via Chambery en Oulx komen we met een extra busreis toch nog aan in Briancon en alsof mijn beschermengel nog niet genoeg geholpen heeft, rijdt ze mij helemaal door naar Ceillac, het startpunt van mijn tocht! Fransen zijn onvriendelijk? Echt niet!

Maar het is al vier uur als ik begin met lopen en dus loop ik nog een dag achter op schema. Dat wordt doorlopen deze tocht! En zo wordt de ontspannen bergtocht toch nog een flinke uitdaging. Maar zo voelt het niet, want eenmaal in de bergen ben ik helemaal blij en gelukkig en die verloren uurtjes maak ik vast wel ergens goed. Het belangrijkste is dat ik er ben!

De dagen daarop volg ik grotendeels de GTA en loop ik vlak langs, of over de grens tussen Italië en Frankrijk. Het weer is prachtig, maar tegen het middaguur moet ik de lucht goed in de gaten houden, want elke middag is er onweer. En de bergen, wat zijn ze oogverblindend mooi! Er ligt nog aardig wat sneeuw en dat maakt het alleen maar mooier. En al die bloemen, velden vol! Met een lekker tempo loop ik bergje op, bergje af. Mijn benen zijn goed en mijn hoofd ook. Alleen het slapen gaat slecht, maar gelukkig duren de juli nachten niet zo lang en is het ‘s ochtends om vijf uur alweer dag.

De verloren dag loop ik begin van de tocht al in. Eén dag loop ik negen uur met maar liefst 3400 hoogtemeters, dat is meteen een nieuw PR. De dag daarna loop ik iets minder soepel, zulke geintjes kun je toch niet helemaal ongestraft uithalen. Verderop in de tocht overweeg ik nog een keer zo’n reuze etappe te maken, om de stakingsdag ook goed te maken zodat ik toch bij de middellandse zee in Menton kan finishen. Maar dan spreekt de verstandige Saskia: ‘Loop lekker kalm aan en blijf zo lang mogelijk in het hooggebergte. Die zee klinkt heel spectaculair, maar jij bent een bergmens en zo’n zee, daar vindt je geen bal aan’. En ik heb nog gelijk ook! Gewoon genieten en niet meer haasten.

Uiteindelijk zie ik toch nog de zee, want op de terugreis moet ik overstappen in Nice.
Wat een stinkstad en die zee, super saai! De terugreis verloopt geheel volgens plan en alle treinen doen het! Zo krijg ik toch weer een beetje vertrouwen in de Franse NS en ik overweeg zelfs om volgende keer weer met de trein te gaan.
Wanneer die volgende keer is, dat weet ik niet zo goed. Maar hopelijk kan ik deze zomer of herfst nog een keer naar de bergen voordat de lange winter weer begint.


In dit verslag schrijf ik maar weinig over de bergen, maar daar zijn ook geen woorden voor.
Klik daarom hier om de foto’s te bekijken.


Voor wie jaloers is en ook deze tocht wil lopen, hier de wat praktische informatie:

Er naar toe: Met de Thalys van Rotterdam naar Parijs en met de nachttrein van Parijs naar Montdauphin-Guillestre en dan met de bus naar Ceillac (Pied de Mezelet). (Dit was het plan, het liep dus allemaal een beetje anders…)

Benodigde kaarten: IGC 08 Alpi Marittime e Liguri – Wandelkaart Ligurie 1:50.000, IGC 07 Valli Maira, Grana, Stura – Wandelkaart Piedmonte 1:50.000. Voor het stuk Ceillac – Campo base had ik kopieën van internet bij me, evenals voor het laatste stuk naar Sospel.

Duur van de tocht: 13 dagen, toen 12 dagen en uiteindelijk nog maar 11 dagen.

Route: Ceillac (fr) – Maljasset (fr) – Rifuggio Campo Base (it)  – Riffugio Gardetta (it) – Riffugio E. Zanotti (it) – Riffugio S. Bernolfo (it) – Sant di Anna (it) – Riffugio Malinvern (it) – Therme di Valdieri (it) – Riffugio Soria Elena (it) – Refuge de Nice (fr) – Refuge des Merveilles (fr) – Sospel (fr).

Terug reis: Met de trein (TER) van Sospel naar Nice, met de TGV van Nice naar Parijs en met de Thalys naar Nederland.

 

5 reacties

  • Ik snap ook wel dat je zo gek bent op de bergen, vooral als ik de foto’s zie. Adembenemend mooi.
    Heerlijk dat je daar zo van kan genieten.

  • Goed bezig Saskia, leuk verslag en mooie foto’s!

  • Ik kijk altijd weer uit naar je verhalen. Ook deze keer weer gewoon spannend. Grappig dat zo’n tocht jou lijkt te ontspannen. Ik zou er de zenuwen van krijgen.

  • Wat onwijs heerlijk om dat te kunnen doen. In mijn adolescentie periode heb ik dit ook twee keer gedaan. Maar dan met een groep. Boven op een berg scherm geeft een enorme kick en ik kom voorstellen dat dit je ontzettend goed doet keer op keer.
    Dus het is dan ook enorm goed van je om hier gebruik van te maken. Ga je zeker mee door En genieten zoveel als je kan, je weet nooit wat de toekomst je brengt!

  • Ik vind je echt goed schrijven. Je boek ook gelezen.