Sociale onzekerheid

Vorige week kreeg ik een brief van het UWV waarin stond dat ik ‘arbeidsvermogen’ heb. Dit komt voort uit een bezuinigingsmaatregel van de overheid (de participatiewet), de Wajong gaat op de schop en iedereen wordt herkeurd. De gene die kunnen werken moeten dat ook gaan doen. Lukt het niet om werk te vinden? Dan wordt de uitkering verlaagd.

Op mijn achttiende ben ik afgekeurd en ik ben nooit meer herkeurd. Ik ben op eigen initiatief twee keer naar een arbeidsdeskundige gegaan om te praten over werk en studie, want ik wil zo graag. Dat was zonder resultaat, ondersteuning van de overheid kon ik niet krijgen. Ik heb het zelf geprobeerd, vrijwilligerswerk, dagbesteding, bijleren en zelfs een betaalde baan van twee uur per week bij de post. Helaas heb ik niets lang vol kunnen houden, ik moest me vaak ziek melden en uiteindelijk helemaal stoppen.

Als ik niet ziek geweest was dan was ik nu verpleegkundige, misschien zelfs wel arts en werkte ik bij Artsen zonder Grenzen ergens in een kliniek in donker Afrika. Of misschien expeditie-arts in een tent op de Everest? Misschien een zakenvrouw, rechter misschien? Of schrijver, journalist, grafisch ontwerper? En fotograaf, dat lijkt me ook wel wat. Ik zal het nooit weten, wat ik zou zijn zonder schizofrenie. Ik was elf toen ik ziek werd en heb nooit zonder angst kunnen dromen over de toekomst.

Maar ik zie mijn toekomst wel zitten, want ook al gaat het nooit echt goed, het gaat wel steeds wat beter. Af en toe doe ik mee met de maatschappij en geniet daarvan. Zodra het teveel wordt ga ik weer naar huis en rust ik uit. Mijn leven is nu ongedwongen en ik kan mijn eigen tempo bepalen, zelf de stapjes vooruit zetten of aan de rem trekken. Ik heb eindelijk een beetje controle over mijn leven en ik kan genieten. Als het zo blijft heb ik perspectief en hoop voor de toekomst.

Maar blijft het zo? Sinds de brief durf ik niet meer te hopen, samen met die brief komt weer de angst en onzekerheid. Het wordt weer net als vroeger, tijdens de opnames. Anderen gaan weer over mij oordelen, kijken wat ik wel en niet kan. Ze gaan me dwingen gesprekken te voeren, om na te denken over de toekomst. Ze doen het in hun tempo en niet in het mijne. Ze nemen de controle over. Alles wat ik zelf heb opgebouwd, waar ik jaren over gedaan heb, staat met deze brief weer op losse schroeven.

Ik voel me zo machteloos, moet veel huilen en schreeuwen. Alle angst en woede die lange tijd op de achtergrond waren zijn er weer. Ik klamp me vast aan mijn trektocht door de Alpen, die over twee weken begint. Verstand op nul en mijn blik op de bergen, en vooral niet denken aan de brief, en ook niet over de toekomst.

Het is lang geleden dat ik zo bang ben geweest voor de toekomst…Oordeel niet 2

Update 17-11-2015: Ik ben na deze herkeuring uiteindelijk toch afgekeurd en kan in de Wajong blijven! 

 

8 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *