Schotland, een geweldig avontuur!

Schotland stond al een lange tijd op mijn verlanglijstje, maar het heeft even geduurd voordat ik het lef had om die kant op te gaan. Het weer, het ruige landschap een de leegte maakt dat een ommetje in Schotland geen kattenpis is. Maar na genoeg ervaring op te hebben gedaan tijdens andere tochten voelde ik dat ik er nu klaar voor was.

Omdat de weersomstandigheden bepalen hoe hoog je kan gaan had ik voor elke dag een moeilijke, gemiddelde en makkelijke route uitgestippeld zodat ik altijd een veilige optie had. Ook had ik genoeg extra dagen en kon ik een rustdag nemen als het weer te slecht was om op pad te gaan. Verder had ik alles waterproof gemaakt en een GPS aangeschaft voor als ik in de mist gedesoriënteerd zou raken. Omdat het nog vroeg in het seizoen was gingen ook mijn stijgijzers en ijsbijl mee. Dus bepakt en bezakt was het 21 april zover, ik stapte op het vliegtuig naar Schotland. Na drie maanden thuis eindelijk weer bergje op, bergje af!

Na een dag reizen en een nacht in een hostel sta ik dan eindelijk voor de start van de route. Het weer is goed, zonnig en aangenaam warm, bof ik even! Eerst nog even langs een prachtige rivier door het dal, maar al snel zie ik ‘mijn’ topjes liggen. En na een paar uur lopen verlaat ik het pad en klim ik omhoog.
Op mijn eerste top mijn rugzak af en lekker chillen in de zon. Dat Schotse weer is zo slecht nog nietNog even doorlopen en het landschap wordt steeds indrukwekkender. Mooie toppen en graadjes, waarvan veel in de sneeuw en geen mens te zien.
Door de warmte is de sneeuw flink aan het smelten en ik moet goed oppassen waar ik op de sneeuw loop want de boel staat op instorten.

Stapje voor stapje kom ik dichter bij de graad. Hier en daar sneeuw en een beetje klimmen en klauteren. Wat een feest!
En dan ben ik boven, op de Grey Corrie ridge en heb een prachtig uitzicht op de toppen van de Schotse highlands. Ik was van plan om af te dalen naar een lager gelegen bergmeertje om daar te kamperen. Maar de afdaling ziet er lastig uit in deze sneeuw. Ik loop wat rond op de graad en zie een vlak plekje met water…Eureka! Mijn kampeerplek. Het hogedruk gebied blijft nog zeker een dag dus het weer laat het toe om hoog te kamperen. Vanuit mijn tent heb ik een prachtig uitzicht, hier kan geen luxe hotel tegenop.

’s Nachts vriest het flink en daar ben ik blij om want zo wordt de sneeuw weer wat harder. De volgende ochtend vroeg zet ik mijn eerste stappen op de graad. Ik moet voorzichtig zijn en goed mijn verstand blijven gebruiken maar verder is het alleen maar genieten, wat een geweldig avontuur is dit!
Rond lunchtijd laat ik de laatste top van de graad achter mij, tijd voor pauze en een vreugdedansje. Maar het moeilijkste moet nog komen, afdalen naar het dal. De sneeuw is papperig en er ontstaan sneeuwbruggen over bergbeekjes, sommige zichtbaar maar de meeste niet. Eén keer zak ik met één been door de sneeuw en hang ik in het niets. Gelukkig kan ik er met wat gestuntel uitklimmen, maar de schik zit er wel in. Vanaf nu prik ik eerst met mijn stokken in de sneeuw en vermijd ik de sneeuw waar mogelijk.
Uiteindelijk kom ik veilig in het dal, een prachtige kampeerplek en nog genoeg tijd voor een wasje en een boekje lezen in de zon.

De volgende dag was ik van plan weer omhoog te gaan een graad op, maar ik besluit om niet meer door dalkommen te stijgen en dalen bij deze slechte sneeuwcondities. Dus plan b, een rivieroversteek en een andere, iets lagere top.
Het weer is inmiddels omgeslagen, een koude wind waait en er is regen op komst. Het is lastig om warm te blijven. Rond drie uur vind ik een mooi kampeerplekje en kruip ik vermoeid in mijn slaapzak om weer warm te worden. Iets later begint de regen en dat duurt tot de volgende ochtend, welkom in Schotland.

Die ochtend daal ik af naar een dorpje en breng de rest van de dag droog in de pub door, die vlak naast de camping is. Nog een dag later veranderd de regen in hagel en natte sneeuw. Na een korte rondwandeling besluit ik nog een dag ‘binnen’ te blijven.
De dag erna kan ik eindelijk weer op pad, het blijft ijzig koud dus ik blijf laag en volg daaromde populaire, veelbelopen, gemarkeerde West Highland Way. Hier en daar een praatje onderweg is gezellig en geeft wat afleiding tegen de kou.

Koud en nat kom ik op de camping aan. De vorstgrens is gedaald naar 250 meter. Ik had nog een twee-daagse route rondom en over Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland, gepland. Maar met mijn koude lijf, natte spullen en een slechte weersvoorspelling besluit ik dat niet te doen. Mijn laatste twee dagen breng ik door in Fort William, een dorpje vol met outdoorshops en boekwinkels met landkaarten, wandelgidsen en boeken over bergbeklimmen.
Na twee dagen in een boekwinkel heb ik genoeg nieuwe routes in Schotland ontdekt, dus… I will be back!

Wat was Schotland bijzonder, zo ruig en leeg. Echt een paradijs voor als je van bergen en natuur houdt. Helaas kan ik niet zo goed tegen kou en moest ik echt wel oppassen om niet onderkoeld te raken. Het was ook erg moeilijk om te besluiten laag te blijven en Ben Nevis niet te beklimmen. Ik bleef steeds omhoog kijken… zou het toch niet kunnen? Ik wil zo graag! Maar ik wil niet op de grenzen van mijn kunnen balanceren, het moet leuk en veilig blijven. Ik weet zeker dat ik weer terug kom in Schotland, de mogelijkheden zijn eindeloos. Maar nu eerst genieten van de zomer die voor ons ligt, de hooggebergtes ( Alpen en Pyreneeën) worden weer begaanbaar dus nu beginnen met een tocht te bedenken voor komende zomer.


Klik hier voor foto’s van deze tocht.


Voor wie denkt, dat wil ik ook! Hier wat praktische info:

Er naar toe: vliegen op Glasgow, met de bus ( maatschappij Citylink) naar Fort William, daar heb ik overnacht in een hostel en de volgende dag nog een bus genomen naar Spean Bridge. Daar begonnen met lopen.

Benodigte kaarten: OS Ben Nevis en Fort William ( 1:25.000) en Harvey Map Ben Nevis en Glen Coe ( 1:40.000). Verder heb ik mij laten inspireren door de gids van Jolanda Linschooten: Bergtochten in Schotland.

Duur van de tocht: Vijf en een halve loopdag en één dag in mijn tent in Kinlochleven vanwege slecht weer.

Gelopen route: Van Spean Bridge het pad volgen naar Lairig, halverwege het pad verlaten en op padloos terrein omhoog klimmen richting de Grey Corries. Daarna de gehele Grey Corrie graad volgen en afdalen tussen Stob Coire easean en Skurr Choinnich Mor naar het water of nevis dal. Vervolgens de rivier in oostelijk richting volgen en oversteken bij Meanach. Daarna vanaf de noordkant Beinn a’hric beklimmen in zuidwestelijke richting. In dezelfde richting afdalen en het wandelpad dat je kruist oppakken richting Loch Treig. Vandaar het pad volgen naar Kinlochleven. Vanaf hier was ik van plan de Mamores op te gaan maar door het slechte weer het ik de West Highlandway naar Kinlochleven gevolgd.

Terug reis: Met de bus van Fort William naar Glasgow en vandaar terugvlucht naar Schiphol.

14 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *