Samen is niet alleen

Deze zin komt uit de voetbalfilm Allstars, die ik en mijn zusje zo vaak gezien hebben dat we de hele film uit ons hoofd kennen. Met mijn hele voetbalteam zongen we vroeger ‘Groen als gras’ onder de douche en zinnen als: “dikke lul lang Johnny, doe mij maar een vegaschijf en Bram is geen echte homo”, horen inmiddels bij mijn vocabulaire. In de film zegt Coach Meeuwsen voor elke wedstrijd: “Samen is niet alleen”, waarop Hero (Antonie Kamerling) antwoord: “Samen kan ook alleen zijn”.

Ik ben vaak alleen omdat het door mijn ziekte gewoon niet te doen is om veel sociale prikkels te verwerken. Om die reden kan ik niet studeren, niet werken, niet uitgaan en niet met een groep op vakantie. Maar ook hele normale dingen als naar een verjaardag gaan, vrienden opzoeken en een goed gesprek voeren blijven lastig. Afgelopen weekend heb ik een geweldig weekend gehad. Zaterdag ben ik bij vrienden geweest en heb genoten van hun gezelschap en gastvrijheid, zo fijn om zulke lieve mensen in mijn buurt te hebben. Zondag weer op stap geweest en afgesproken met drie vriendinnen die ik al sinds de Havo ken, super toffe meiden waar ik ontzettend mee bof. Wat hebben we weer een leuke dag gehad, ik heb op één dag meer gelachen dan normaal in een maand. Op zulke dagen vergeet ik dat ik ziek ben en kan ik onbeperkt genieten.

Maar als ik dan ’s avonds weer in mijn eigen bed lig komt de ziekte in volle hevigheid terug. Ik ben weer angstig en onrustig, slaap slecht en hele normale dingen kosten teveel energie. Ik ben kapot. Het was teveel, teveel informatie, teveel prikkels, teveel plezier. Had ik niet eerder naar huis moeten gaan? Is het niet stom om twee dagen achter elkaar leuke dingen te doen?

Nee, natuurlijk niet! Straks, als ik me weer beter voel, alle prikkels heb verwerkt, de buikpijn van alle stress over is en mijn energie weer terugkomt, dan kan ik terugkijken op een geweldig weekend. Maar nu eerst deze dagen door en dat is de harde werkelijkheid van ziek zijn. Inmiddels weet ik dat dit erbij hoort en ik kan ermee omgaan, maar accepteren kan ik het niet. Het blijft onverteerbaar dat het doen van leuke dingen met mensen van wie ik houd, zo hard wordt afgestraft.

Waarom schrijf ik deze blog? Wil ik soms op deze mooie zomerse dag mensen een winterdepressie aanpraten? Nee, dat zeker niet, maar ik wil op deze website vertellen hoe het is om schizofrenie te hebben en dit hoort daarbij. Niet zo interessant als stemmen horen of opgenomen zijn op een gesloten afdeling, maar voor mij het dagelijks leven.

Nu zijn mijn dagen saai en eenzaam, door slaapgebrek ben ik fysiek nog te moe om echt te rennen (ik produceer niet meer dan een sukkeldrafje), een lange wandeling plannen is mentaal niet te behappen. Mijn huis is een troep, maar heb geen fut om het schoon te maken. Facebook en een Appje zijn mijn enige sociale contacten en het enige wat ik kan doen is wachten tot ik mij beter voel.

Waar het vroeger altijd spannend was hoelang het duurde voordat het weer beter ging, weet ik nu uit ervaring dat ik er over een paar dagen weer tegenaan kan. De kracht in mijn benen komt terug en eind van de week loop en ren ik gewoon weer kilometers met Masai. En als mijn hersens weer wat ruimte hebben, pak ik de landkaarten voor mijn aankomende trektocht erbij voor een flinke dosis vakantie voorpret.

En ik ga weer naar mijn vrienden om leuke dingen te doen. Want het kost misschien ontzettend veel energie, maar zij maken het verschil!

 

2 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *