P.S.: een PTSS

Afgelopen week mijn eigen boek weer eens gelezen. Na het correctiewerk in december en het keuren van de proefdruk heb ik het niet meer opengeslagen. Meer dan honderd andere mensen hebben dat wel gedaan en van veel mensen heb ik hele leuke en lieve reacties gekregen! Omdat ik wel weer eens wou weten wat ik nou allemaal heb opgeschreven heb, heb ik mijn eigen boek er weer eens bij gepakt.

Midden in de nacht word ik wakker, ik lig te rillen van de kou. Ik kruip dieper onder de dekens om warm te worden, maar dan merk ik dat mijn pyjama en lakens doorweekt zijn van het zweet. Blijkbaar heb ik weer eens gedroomd. Sinds ik mijn boek heb gelezen gebeurd het weer vaker, net als tijdens het schrijven van het boek, toen moest ik één of twee keer per nacht mijn bed uit om een schone, droge pyjama aan te trekken.

Ik heb een post traumatisch stresssyndroom, veertig procent van de mensen met schizofrenie krijgt te maken met dit syndroom. Lang en vaak psychotisch zijn laat zijn sporen na, maar in mijn geval hebben de opnames, mijn verblijf in de separeer en het steeds opnieuw afgewezen worden de meeste littekens nagelaten. Symptomen van PTSS zijn: herbeleven van het trauma; vermijden van dingen die aan het trauma doen denken; negatieve gedachten of stemming, en klachten van hyperactivatie.

Die dromen ’s nachts doen mij de separeer weer herbeleven en ook overdag overvallen de herinneringen aan de opnames mij nog regelmatig. Ik probeer altijd dingen die mij aan mijn trauma doen denken te vermijden, zo kom ik liever niet in ruimtes zonder daglicht en frisse lucht, maar in het dagelijks leven lukt dat niet altijd. Zo hadden we maandag met mijn nieuwe koor een repetitie in een donkere en benauwde theaterzaal. Ik heb het nog best lang vol gehouden, maar op gegeven moment moest ik echt weg en naar buiten voor een flinke teug frisse lucht.

Maar het vermijden gaat verder, zo wil ik nooit meer in situaties komen waar anderen controle over mij hebben. Ik wil niet dat iemand anders dingen voor mij beslist of bepaalt. Iedereen die mij betuttelt of wil helpen wijs ik af. Ik wil de regie over mijn eigen leven houden van minuut tot minuut. Lukt dit niet, dan heb ik gelukkig een goede conditie om weg te rennen. Die conditie onderhoud ik daarom trouw en een vluchtroute naar buiten bedenken, is het eerste wat ik doe wanneer ik op een vreemde plek kom.

Situaties waar ik me opgesloten en onveilig voel ga ik uit de weg. Maar voor één ding maak ik een uitzondering: voor theater. Ik hou van theater en deze winter heb ik mijzelf bijna elke maand laten opsluiten in een ruimte zonder licht en lucht. En van alle avonden heb ik genoten! Dit seizoen staat nog één avondje uit op het programma: naar Brigitte Kaandorp. Mijn kast is aangevuld met cd’s van de musicals en shows waar ik dit jaar geweest ben, zodat ik deze avonden keer op keer kan herbeleven, maar dan in mijn eigen huis of nog beter, in mijn tentje ergens op een berg. Want ook dat zit er weer aan te komen… Het word weer tijd om de winter achter mij te laten en bergen te beklimmen! Zin in!

PTSS

2 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *