Meedoen of winnen?

meedoen of winnenDe olympische spelen zitten erop, de medailles zijn verdeeld. Er zijn een aantal winners, maar de meesten keren zonder medaille terug naar huis. Meedoen is belangrijker dan winnen, is het olympische credo, maar op tv waren er veel teleurgestelde, boze en chagrijnige Nederlanders te zien die niet bereikten wat ze wilde. Zilver is niet genoeg als je goud wilt.

We willen allemaal goud, maar we weten dat dat maar voor een enkeling is weggelegd. Winnen is leuk, maar de competitie is zwaar. Meedoen is daarom voor de meeste mensen genoeg. Meedraaien in de maatschappij, meepraten over wat je bezig houdt en meedoen in wat er van je verwacht wordt.

Ik ben 28 en mijn leeftijdsgenoten om mij heen zijn druk bezig met meedoen. Meedoen op de werkvloer, meedoen in het gezinsleven, meedoen op de sportvereniging. Maar ook meedingen om dat ene huis of om die uitdagende baan. Ik doe daar niet aan mee. Niet omdat ik niet wil, maar omdat het niet kan.

Een baan, een hypotheek, kinderen, het kan niet. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg, want ik loop liever in de zon op de hei, dan dat ik op een kantoor zit. Een levenslange financiële verplichting bij de bank lijkt me allerminst aantrekkelijk en een kinderwens heb ik nooit gehad. Ik hou niet echt van kinderen en kan me ook niet voorstellen ze te willen. Maar ik wil wél meedoen.

Ik wil mee klagen over hoe zwaar het werk is, over hoe lastig de kinderen kunnen zijn en over hoeveel werk het wel niet is om dat hele grote huis schoon te maken. Ik wil óók op vrijdag kunnen zeggen “Hè hè, eindelijk weekend” en ook kunnen genieten van een “Welverdiende vakantie na een heel jaar werken”. Maar zonder baan hebben woorden als ‘weekend’ en ‘vakantie’ geen betekenis.

Meedoen lukt niet, maar met een beetje inlevingsvermogen kan ik nog best meepraten. Toch doe ik dat steeds minder. Ik luister steeds minder naar verhalen over werk, studie en gezin. Ze maken me jaloers. Steeds vaker mijd ik verjaardagen en andere sociale gebeurtenissen, helemaal als ook de kinderen meekomen.

Meedoen is belangrijker dan winnen? Ach, meedoen is ook niet alles. Want meedoen is nadoen wat iedereen doet en wat iedereen lijkt te willen. Dezelfde weg volgen, met z’n allen over de gebaande paden. Een beetje het vierdaagse gevoel, met z’n allen lopen en daarna feesten. Het is stil op de smalle, bijna onzichtbare paadjes waar ik mijn weg zoek, en ze zijn niet gemarkeerd. Omdat ik de meute niet kan bijhouden, moet ik mijn eigen pad vinden. Dat is eenzaam, moeilijk, maar ook één groot avontuur.

Hoeveel mensen kunnen hun eigen leven helemaal zelf uitstippelen? Hoeveel mensen kunnen vrij bewegen tussen alle maatschappelijke eisen door? Ik hoef niet te werken en kan mijn dagen zelf invullen. Ik heb geen hypotheek en geen verplichting aan de staat. Ik heb geen kinderen die mijn ritme bepalen. Elke dag ligt als een leeg canvas voor mij en ik kan er mee doen wat ik wil. En als ik er goed over nadenk is dat misschien wel de meest luxe positie die een mens kan hebben!

Meedoen kan niet, maar winnen kan ik elke dag. Ik heb immers maar weinig te verliezen. Elke kilometer die ik ren is gewonnen, elk uur dat ik lekker slaap is er één. Ik hoef niet vier jaar toe te werken naar die ene kans om te winnen. En als het even niet lukt? Ach, in tegenstelling tot de olympische spelen, kijkt er bij mij niemand mee. Ik lijd geen gezichtsverlies en hoef me niet te schamen. Ik vertegenwoordig niemand en kan mij permitteren om een slippertje te maken. En als ik wel een keertje win, als wel iets lukt, zoals mijn zware tocht in Italië, dan ben ik ook een beetje een winnaar en kan ik mijn eigen feestje vieren.

Meedoen of winnen? Wat is belangrijker? Goud, zilver, brons of niets…? Zolang je aan het einde van de spelen kan zeggen dat je een ervaring rijker bent, maakt het helemaal niets uit!

6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *