‘Ik werk bij de HEMA’

Nieuwe mensen ontmoeten vind ik leuk. Maar door mijn ziekte soms ook ingewikkeld en eng, want wat moet ik over mezelf vertellen? Na de vragen: ‘Hallo, hoe heet je’ en ‘Waar kom je vandaan’, volgt al snel de ‘Wat doe je voor werk’-vraag. Het is nou emaal een standaard vraag en iedereen stelt hem, de kapper, de tandarts, de buurman en ook de wandelaars die ik tijdens mijn trektochten tegenkom. En op die vraag kan ik nou net even geen antwoord geven, want werken of studeren, daar doe ik niet aan. Maar wat moet ik dan antwoorden?

Ik voel me het best als ik open en eerlijk kan zijn, dus het liefst zou ik gewoon vertellen dat ik schizofrenie heb. Maar dat komt niet altijd goed aan. Er zijn mensen die er niets van willen weten, het waarschijnlijk eng vinden en mij daarom tactisch (of iets minder tactisch) negeren. Er zijn mensen die het allemaal machtig interessant vinden en meteen ongegeneerd allerlei vragen gaan stellen. Bijvoorbeeld over wat mijn stemmen zeggen, wat voor afwijkend verdrag ik vertoon en hoeveel persoonlijkheden ik wel niet heb. Ook zijn er mensen die het lef hebben om voor keuringsarts te spelen en na mijn korte uitleg concluderen: “Jij kan heus wel werken…”. En dan heb je nog de groep mensen die er blanco instaan, niet oordelen over mijn ziekte en mij gewoon willen leren kennen zoals ik ben. Deze laatste groep mensen is helaas in de minderheid, dus wanneer ik vertel dat ik schizofrenie heb, ontstaan er vaak vervelende stiltes of vermoeiende gesprekken.

Daarom bedenk ik vaak een nep baantje zodat ik antwoord kan geven op de werk-vraag, maar zo makkelijk is dat nog niet. Je moet goed nadenken over welk beroep je kiest. Het is natuurlijk leuk om te zeggen dat je dokter of advocaat bent, maar als er dan een bijdehante luisteraar opmerkt dat je op je drieëntwintigste onmogelijk afgestudeerd kan zijn, sta je met je mond vol tanden. Ook zijn er altijd mensen die ingewikkelde achtergrond informatie willen, dus kies iets waarvan je wat vanaf weet, of lees je goed in. Tijdens mijn trektocht in Engeland had ik de smaak te pakken en loog ik er flink op los. Ik vertelde aan iedereen die ik tegenkwam wat anders. Niet zo slim, bleek later toen ik een paar van die wandelaars tegelijk tegenkwam in de pub… oeps. Dit heb ik kunnen oplossen door in heel slecht Engels iets te mompelen over ‘misscommunication’ en ‘language problems’.

Als ik nu op trektocht ga bedenk ik één baan die niet zo interessant is, iets als ‘administratief werk’ of ‘ik werk in een winkel’. Dan kunnen ze alleen nog vragen naar welke winkel en dan zeg ik gewoon: de HEMA, afdeling lingerie! Hier kan ik alles over vertellen, want ik draag al sinds jaar en dag onderbroeken van de HEMA (drie voor drie euro, 100% katoen en prima kwaliteit!). Zo, dat is mooi opgelost… Maar nee hoor, want dan komt de vraag: “Hoe kom jij dan aan zoveel vakantiedagen?” Of de kapper vraagt: “Is de HEMA gesloten op dinsdagochtend, of ben je zomaar vrij?” Grrrr, wat een stomme vragen altijd. Kunnen we niet over wat leukers praten, altijd maar over werk, bah.

Maar meteen vertellen dat ik ziek ben en van een Wajong uitkering leef? Het blijft een lastige overweging die ik steeds weer moet maken. Volgende week ga ik vijf weken naar de Pyreneeën, niet voor vakantie, maar voor… werk! Ja, ik schrik er zelf ook van, maar het is gelukkig geen echt werk. Het is vrijwilligerswerk op een camping, in de bergen en in de zon. Beetje tentjes opzetten, de boel netjes maken, wandelroutes uitzetten, dat soort dingen. Klinkt goed hè? Ik heb er ook superzin in! Maar ik ben ook bang. Zal het lukken om in een groep te werken? Is het niet te druk? Lukt het mij om in die periode niet ziek te worden? Wat zullen de anderen van mij denken en wat moet ik vertellen? Want de eerste vraag die gesteld gaat worden is… HEMA

Update 19-06-2015: Ik ben weer terug uit de Pyreneeën en heb een mooie tijd gehad! Helaas heb ik het geen vijf weken volgehouden. Na twee weken begon de vermoeidheid te stapelen en heb ik besloten naar huis te gaan. Ik baal wel van die beslissing, maar denk dat het de juiste was.

Ik heb iedereen die de ‘werk-vraag’ stelde eerlijk antwoord gegeven en verteld over mijn ziekte. En ook nu weer mensen die ongegeneerd irritante vragen stelden. Maar de meeste mensen van de groep waren aardig en accepteerde me om wie ik was en dat was een onverwachte opsteker. Evenals de uitnodiging van de baas om volgend jaar terug te komen… YES!!!

10 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *