“Hoop te koop”

Dit weekend is er bij mij in het dorp de samenloop voor hoop. Een evenement waarbij er geld wordt opgehaald, met de hoop dat met dát geld kanker sneller opgespoord en beter behandeld kan worden. En waar iedereen het meest op hoopt: dat in de toekomst de strijd tegen kanker door eenieder gewonnen kan worden.

Ik liep vanochtend met mijn hondje door het bos. Alleen, niet samen. En ook niet voor hoop. Gewoon om Meike te laten poepen. Ik liep eigenlijk voor een hoop stront. Zo ziet het leven van chronisch zieken er vaak uit, eenzaam, met weinig hoop. Jawel, toch met hoop, met een hoop ellende en een hoop verdriet.

Voor kanker worden er jaarlijks vele evenementen georganiseerd. Zolang er nog mensen sterven aan kanker is er een reden om te strijden, pas als kanker de wereld uit is, zal men staken. Hoe anders is het bij andere ziekten? Hoe vaak sluiten wij onze ogen voor de buurvrouw die al jarenlang halfzijdig verlamd op haar bed ligt? Hoe gefrustreerd raken wij van mensen die hun suikerziekte of hun te traag óf te snel werkende schildklier maar niet onder controle krijgen? Hoe vaak gaan we de zorg voor ouderen uit de weg, omdat we daar niet mee geconfronteerd willen worden?

Ik heb zo ontzettend veel zin om naar het dorp te gaan en als een dorpsgek midden op het plein “hoop” te verkopen. Gewoon in het wilde weg roepen “Hoop te koop! Hoop te koop!”. De mensen die nog hoop hebben zullen daar niets van kopen, die hebben immers genoeg. De mensen die geen hoop meer hebben zullen niets kopen, zij weten immers dat hoop niet te koop is. Echt veel zal mijn verkoopactie dan ook niet opbrengen. Een hoop stront verkopen brengt hier in het boerenland nog meer op, daar gaat het gras tenminste nog lekker van groeien.

Ik zou liever een hoop verkopen, of ruilen. Een hoop ellende voor een hoop liefde, en een hoop verdriet voor een hoop plezier. Maar dat doet vast niemand, niemand levert zijn geluk in voor andermans pech. En terecht.

Mijn beide opa’s zijn overleden aan kanker, de één zo vroeg dat ik hem nooit gekend heb, de ander op oudere leeftijd. Mijn tante is veertig jaar na haar geboorte ook aan kanker overleden. Ze worden allemaal gemist. Begrijp me niet verkeerd, ik zou ook heel graag willen dat kanker er niet meer is. Dat het genezen kan worden. Dat het weggaat.

Maar als alle kanker weg is, is de buurvrouw nog steeds halfzijdig verlamd. Dan zit mijn oma nog steeds in een verzorgingstehuis waar ze maar matig verzorgt wordt, hopend dat de dood snel zal komen. Zonder kanker is er een hoop ellende en verdriet minder, maar zal die andere berg van ziektes niet verdwijnen en misschien zelfs eerder verschijnen.

Deze blog heb ik niet geschreven om het evenement uit mijn dorp de grond in te boren, want hoe knap is het dat ze met zo weinig mensen zoveel kunnen bereiken! Maar alle mensen die dit weekend geen kanjer zijn omdat ze een andere ziekte, handicap of beperking hebben, wil ik óók onder de aandacht brengen. Sommige van hen hebben veel hoop, anderen weinig. Het enige wat ik hoop, is dat óók zij kunnen hopen op beter.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *