Genieten rondom de Mont Blanc

Ik had haar al eens gezien, de Mont Blanc. Een paar jaar geleden liep ik de Tour de Mont Blanc, mijn eerste solotrektocht in de Alpen. Mede door de goede (en vooral goedkope) busverbinding vanuit Nederland is Chamonix voor mij een uitstekende bestemming. Dit keer ging ik in juni, vroeg in het seizoen, want ik wilde lopen in de sneeuw!

Dag 1:

Die sneeuw, die was al bijna weg toen ik ’s ochtends om 9 uur uit de bus stapte. Het was al weken lang zeldzaam warm in de Alpen en ook de komende week zou de zon blijven schijnen. Niet zo veel sneeuw dus, maar wel veel zon! Heel veel zon! Tijdens de eerste klim van 1400 meter zweet ik peentjes en de eerste dag klok ik zo’n 5 liter water weg. Ik had natuurlijk kalm aan kunnen beginnen door de kabelbaan te nemen, maar na een lange busreis had ik al genoeg stilgezeten, en wat is er nou mooier dan op eigen kracht omhoog te lopen?
Al snel kom ik in mijn klimritme en ben ik helemaal blij, ik was bijna vergeten hoe goed dit voelt!
En na drie uur gestaag omhoog lopen kom ik op mijn eerste col. Het is druk, want veel dagjesmensen komen hier met de kabelbaan, maar ik heb besloten mij deze tocht niets van andere mensen aan te trekken en geniet met volle teugen van het uitzicht.
Daarna daal ik op m’n gemakje af naar de vallei en zet vroeg mijn tentje op. Slaap is meer dan welkom na de lange reis.

Dag 2:

De volgende dag verder afdalen, een rivier over, en dan weer omhoog. Tja, dat is bergwandelen, omhoog en omlaag. Ik hou ervan!
En dan toch nog wat sneeuw! Niets moeilijks, maar het blijft mooi.
Na weer een col te hebben beklommen kom ik bij een imposant bergmeer met prachtige toppen op de achtergrond. Op zulke plekjes moet je even stoppen om extra te genieten. Er volgt een lange afdaling en dan mag ik weer omhoog. Dit keer via een pad dat een rivier volgt en omringt wordt door watervallen. De ene na de ander kom ik tegen tijdens mijn klim, supermooi! En dan ben ik kapot moe en is het tijd om mijn tent weer op te zetten. Ook neem ik bad in een rivier. Echt waar, gewoon in het smeltwater! Ik geloof het zelf ook niet dat ik dit echt heb gedaan.

Dag 3:

De volgende ochtend vervolg ik mijn weg omhoog, weer een prachtige col tegemoet. Ik word beloont met prachtige uitzichten! Ze zijn er natuurlijk voor iedereen, maar ik voel me best speciaal als ik in mijn eentje op zo’n mooie plek ben.
En naast het bergwandelvirus heb ik deze tocht ook het zwemvirus te pakken, geen bergmeer is nog veilig en ik breng een paar uur bij een meertje door.
Hierna volgt een kampeerplek in een dal. De nachten koelen nauwelijks af en ik ben blij dat ik de volgende ochtend weer omhoog mag

Dag 4:

Door de warmte is er risico op onweer in de namiddag. Tot nu toe heb ik nog geen bui van dichtbij gezien en in de ochtend is het strralend weer, maar wanneer ik vlak voor de col pauze hou, zie ik donderkoppen verschijnen. Ik zet mijn tentje op en 3 uur lang druppelt de regen op mijn tent. Ik zit warm en droog en breng de tijd lezend door. Wanneer het tijd wordt om te koken, houdt het op met regenen en kan ik ’s avonds heerlijk buiten zitten

Dag 5:

Een dag later volgt een col waar mogelijk nog veel sneeuw ligt. Ik doe mijn stijgijzers boven in mijn rugzak, in de hoop dat ik ze nodig heb. Maar helaas, zonder lukt het ookDan kom ik bij een hut. Ik ben nog niet van plan te stoppen met lopen, maar wanneer ik vers voedsel ruik neem ik (of eigenlijk mijn maag) een drastisch besluit: Ik blijf hier! Zowel mijn lunch als diner eet ik in de hut en die middag maak ik praatjes met andere wandelaars. Het is erg gezellig en ik maak het erg bont die avond. Ik kruip pas om 21:00 in mijn tentje

Dag 6:

Ondanks dat het zo laat werd, loop ik de volgende dag om 7 uur gewoon weer met mijn rugzakje door de bergen. ’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent!
Ook vandaag zit er onweer in de lucht dus ik treuzel niet teveel. Al om 1 uur ben in op mijn bivakplek en neem tijd voor een middagtukje. Ik kom Engelsen tegen die veel eten hebben en ik mag meedelen in hun overvloed. Ze laten al het eten bij mij achter. Ik twijfel of ze dit doen uit vriendelijkheid, volgens mij vonden ze hun eigen rugzakken te zwaar en waren ze blij wat gewicht te kunnen lozen. Hoe dan ook, ik kan goed sjouwen, en nog beter eten, dus kom maar op.

Dag 7:

De laatste nacht in de bergen. De dag daarna daal ik af naar Chamonix en neem de nachtbus naar Nederland. Tijdens de afdaling laten de bergen nog even hun grillige karakter zien. Ik loop in de wolken en heb nog geen 20 meter zicht. Zelfs het pad volgen is niet zo eenvoudig en ik kan nergens op navigeren. Maar na drie uur ben ik genoeg afgedaald en kom ik onder de wolken uit. Ik zie Chamonix liggen en ruik de stank van uitlaatgassen. Ik ben weer in de stad en laat de bergen achter mij. Maar niet voor lang, want misschien ga ik deze zomer nog een keer!


Klik hier voor de foto’s van deze tocht.


Voor wie ook deze tocht wil lopen, hier de details:

Er naar toe: Met de bus (Eurolines) van Rotterdam naar Chamonix.

Benodigde kaarten: 3530ET Samoens, Haut-Giffre

Duur van de tocht: 7 dagen.

Gelopen route: Deze tocht was een combinatie van Tour des Aiguille Rouge en Tour des Fiz.

Chamonix Mont Blanc, Planplaz, Col du Brevent, Chalets Arleve, Pont Arleve, Refuge de Moede Anterne, Col Anterne, Refuge d’Arterne Alred Wills, Refuge de Sales, Col de Portette, Refuge de Plate, Lac Vert, Refuge Chatelets, Refuge de Moede Anterne, Chalet de Villey, Col de saleton, Refuge de la Pierre a Berard, Col des Montets, Refuge lac Blanc, La Flegere, Chamonix

Terug reis: Met de bus (Eurolines) van Chamonix naar Rotterdam.

 

10 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *