Gecrasht

Het ging goed, of tenminste, een beetje goed. Ik had alles wel aardig onder controle. Nou ja, bijna alles. Of eigenlijk maar een klein beetje, want vlak nadat ik in mijn vorige blog schreef dat het best oké ging, crashte ik.

Neergestort. En nu moet ik bedenken hoe ik al die losse en beschadigde onderdelen weer in elkaar ga zetten, zodat ik weer de lucht in kan. Ik ben daar supergoed in, om van een heleboel troep wat niet degelijk werkt, toch wat te maken. Ik doe al jarenlang niets anders.

Mijn hersens zijn waardeloos, prikkels worden niet goed opgeslagen, hallucinaties worden gecreëerd en stress en angst komen chronisch vrij, ook op momenten dat het niet nodig is. Pillen en behandelingen werken niet, dus ik moet ermee leven. Elke dag weer bedenken hoe ik mijn hersens in het gareel ga houden.

Denken lukte niet meer. Ik kon niet bedenken hoe ik mijn bed uit moest komen, hoe ik mijn eten moest maken, hoe ik de hond moest uitlaten. Alles was te veel. Elk geluidje, elke stilte, elke gedachte en elk gevoel. Ik heb veel gehuild en geschreeuwd. Ik heb vaak aan zelfmoord gedacht en was dichtbij het te doen.

Papa en mama hebben geholpen. En Meike ook, met haar lieve snuitje. Het gaat weer iets beter.
Zat ik vorige week nog op nul procent, nu zit ik alweer op vijf.
Honderd procent wordt het nooit, vijftig ook niet. Ik heb geleerd tevreden te zijn met dertig procent. Twee keer per dag twee uurtjes waarin ik de hond kan uitlaten, boodschappen kan doen of schoon kan maken. Twee keer per dag twee uur, daar ben ik tevreden mee. Maar veel minder moet het niet zijn, want dan hoeft het van mij echt niet meer.

Misschien ben ik ook wel te druk geweest en ben ik daardoor gecrasht. En naïef, want hoe stom is het om te denken dat het goed gaat.

Goed gaat het nooit als je chronisch ziek ben, maar gelukkig gaat het soms wel een beetje beter.

Mijn moeder heeft jaren geleden mailcontact gehad met andere moeders van kinderen met schizofrenie. Uit vele e-mails heeft zij zinnen opgeschreven, one-liners, die weergeven hoe het is om te leven met schizofrenie.

De “Liesjes” zijn te lezen op hardzaak.eu, een website van één van de moeders.

 

 

6 reacties

  • Hey Sas, heel veel sterkte met het lijmen van de beschadigde onderdelen! Hopelijk krijgt je vlieger snel weer de goede wind te pakken en kom je na dit blog weer op 7, 17 of meer procent!
    Groetjes, Bas

  • Lieve Sas,

    Wat goed dat je ook dit durft te schrijven.
    Sterkte met opkrabbelen tot die 30 %

    En die Liesjes van je moeder, met ook een uitspraak van mezelf prijkt hier nog in de boekenkast.

    Zeeuwse groet, Conny

  • Maaike van der Kraan

    Getfer Saskia, wat k……. nou weer. Weet niks anders te doen of te zeggen als jou en je familie heeeeeel veel sterkte te wensen. Liefs Maaike

  • André Beemsterboer

    Hoi Saskia
    In je Hilversumse tijd is het ook elke keer gelukt, dus nu vertrouw ik ook weer op je spankracht.

  • Hoi Saskia,
    Ik heb je interview bekeken en lees nu paar van je blogs. Wat een respect heb ik voor jou!! Je legt t duidelijk uit.. je schrijft t op jou manier op.. je doet t echt op jou manier, wat bij jou werkt! Ik vind je een wijs, sterk mooi persoon, al ken ik je totaal niet.
    Ik wens jou alle kracht, warmte en liefde toe.. wat er ook nodig is om jou uit “die” nare periodes kan trekken.

    (Schizofrenie komt in m’n directe omgeving voor.. vandaar dat ik weleens op je fb en blog terecht ben gekomen)

  • Hallo Saskia !
    Ik wil toch even reageren op jouw interview; ik heb dit met veel aandacht gelezen.
    Toch ontzettend knap van jou om hier zo open en eerlijk over te kunnen praten !
    Alhoewel ik je niet persoonlijk ken, vind ik je een ontzettend lieve en fijne meid, die
    een “probleem” heeft .Overigens wie heeft er géén probleem ?! Ik denk dat zowat
    iedereen wel een en of meerdere problemen heeft. Wij verschillend dus eigenlijk niet
    van elkaar.
    Probeer toch iedere dag te genieten, ook van soms ogenschijnlijk onbelangrijke of kleine
    dingen en geniet toch van het leven dat je iedere dag geschonken krijgt.
    Samen, met jouw Vader, Moeder en zeker nog wel vrienden of kennissen, kom je weer
    wat verder.
    Ik wens je heel veel inzicht, sterkte en vooral moed door te gaan! Don’t give up.
    Succes
    Ed Prijden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *