Gecrasht

Het ging goed, of tenminste, een beetje goed. Ik had alles wel aardig onder controle. Nou ja, bijna alles. Of eigenlijk maar een klein beetje, want vlak nadat ik in mijn vorige blog schreef dat het best oké ging, crashte ik.

Neergestort. En nu moet ik bedenken hoe ik al die losse en beschadigde onderdelen weer in elkaar ga zetten, zodat ik weer de lucht in kan. Ik ben daar supergoed in, om van een heleboel troep wat niet degelijk werkt, toch wat te maken. Ik doe al jarenlang niets anders.

Mijn hersens zijn waardeloos, prikkels worden niet goed opgeslagen, hallucinaties worden gecreëerd en stress en angst komen chronisch vrij, ook op momenten dat het niet nodig is. Pillen en behandelingen werken niet, dus ik moet ermee leven. Elke dag weer bedenken hoe ik mijn hersens in het gareel ga houden.

Denken lukte niet meer. Ik kon niet bedenken hoe ik mijn bed uit moest komen, hoe ik mijn eten moest maken, hoe ik de hond moest uitlaten. Alles was te veel. Elk geluidje, elke stilte, elke gedachte en elk gevoel. Ik heb veel gehuild en geschreeuwd. Ik heb vaak aan zelfmoord gedacht en was dichtbij het te doen.

Papa en mama hebben geholpen. En Meike ook, met haar lieve snuitje. Het gaat weer iets beter.
Zat ik vorige week nog op nul procent, nu zit ik alweer op vijf.
Honderd procent wordt het nooit, vijftig ook niet. Ik heb geleerd tevreden te zijn met dertig procent. Twee keer per dag twee uurtjes waarin ik de hond kan uitlaten, boodschappen kan doen of schoon kan maken. Twee keer per dag twee uur, daar ben ik tevreden mee. Maar veel minder moet het niet zijn, want dan hoeft het van mij echt niet meer.

Misschien ben ik ook wel te druk geweest en ben ik daardoor gecrasht. En naïef, want hoe stom is het om te denken dat het goed gaat.

Goed gaat het nooit als je chronisch ziek ben, maar gelukkig gaat het soms wel een beetje beter.

Mijn moeder heeft jaren geleden mailcontact gehad met andere moeders van kinderen met schizofrenie. Uit vele e-mails heeft zij zinnen opgeschreven, one-liners, die weergeven hoe het is om te leven met schizofrenie.

De “Liesjes” zijn te lezen op hardzaak.eu, een website van één van de moeders.

 

 

5 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *