Verslag van een winterse trektocht door Andalusië.

Mijn vorige blog duurde lang en was niet zo vrolijk. Gelukkig is deze blog is dat wel want het gaat over… vakantie! Het is alweer even geleden maar afgelopen januari werden mijn benen onrustig van het stilzitten en ik chagrijnig van het Hollandse winterweer. Dus dan is het weer tijd voor het beste medicijn dat er is: een trektocht maken!

Ik wilde al langer in de winter op pad, maar liever niet in al te extreme omstandigheden. Dat betekend dat ik richting het zuiden moet. Ik was al eerder in Andalusië geweest maar niet in de winter, de Sierra Nevada met meerdere toppen boven de 3000m meter heb ik al beklommen dus waarom nog een keer dit gebied opzoeken? Het antwoord is eenvoudig, in januari ziet het gebied er heel anders uit. Het is bedekt met sneeuw en ijs en dat is een garantie voor weer hele leuke en nieuwe avonturen!

De tocht begint in Nerja, een prachtig dorpje aan de middellandse zee. Maar die zee die boeit me nu niet en het dorpje ook niet!  Dus rugzak om en omhoog, weg van de mensen en huizen, hup de bergen in.
In Nederland had ik al gezien dat het weer in Spanje niet heel Spaans zou zijn. Storm, regen en sneeuw op komst dus ik kan voorlopig geen topjes beklimmen.
De verse sneeuw die ’s nachts valt in combinatie met de harde wind maakt dat ik nog steeds onder de toppen door moet in plaats van eroverheen.
Maar toch is het dik genieten. Wat sprookjesachtig mooi!

Hele dagen loop door een winters landschap. Je zou denken dat het saai is om uren door de sneeuw te baggeren, maar niets is minder waar!
Soms trekt het dicht en valt er niets te zien van alle mooie uitzichten. Maar gelukkig doet de zon haar best en blijft het nooit lang bewolkt.

Na 4 dagen lopen laat ik de Sierra Almijara achter mij en zie ik de Sierra Nevada in de verte liggen. Maar eerst moet ik door de Lecrin Vallei, met haar prachtige dorpjes en rijpe sinaasappels.
Het is super mooi weer in de Sierra Nevada, zo goed zicht dat ik Afrika kan zien liggen, wouw. Helaas kreeg ik dat niet op de foto met mijn eenvoudige camera.>

Na 6 dagen lopen kom ik Lanjaron. Het eindpunt van het eerste deel van mijn tocht. Daar neem ik een hotelletje en een douche.
In Lanjaron heb ik afgesproken met een lokale gids die de Sierra Nevada goed kent. Omdat ik geen ervaring heb met stijgijzers en in alpien terrein is het niet verstandig alleen omhoog te gaan. Door de grote hoeveelheid verse sneeuw ( lawinegevaar) en een nieuwe depressie op komst wordt het oorspronkelijke routeplan omgegooid en blijven we korter op hoogte. Jammer maar niets aan te doen. Met de auto rijden we tot 2400m omhoog om wat tijd te winnen en dan mag ik weer bergje op!!!
Totdat we niet meer hoger kunnen en op de topgraad zijn. Hoe cool! (Heel cool want mijn drinkwater bevriest).
Aan de andere kant van de graad zoeken we een plek uit de wind en in de zon om ijsbijl en stijgijzer technieken te oefenen. Ik leer om op sneeuw en ijs te klimmen en dalen en een eventuele val te remmen. Leuk!

Ik slaap in een bunker op 3200m. Spectaculair! En die extra slaapzak die ik al die tijd al meesjouw komt nu van pas.
De volgende morgen moet ik plassen als de malle maar eerst een nieuwe deuropening hakken. Word ik meteen warm
En dan komt de zon op, woorden schieten te kort.
Maar de wind trekt aan en het voelt zo koud dat je geen huid meer onbedekt kan laten, onderkoeling en bevriezing liggen op de loer. Dus er zit niets anders op, afdalen.

In het hooggebergte is nu het te koud maar het is nog prima weer om in de buurt van Lanjaron met een gids touwoefeningen op rots te doen.

Maar dan is het echt klaar, ook op zeeniveau begint het te spoken en ik reis terug naar Malaga. Nog een dagje Malaga bekijken en dan op het vliegtuig naar huis.

Deze reis was echt heel tof! Ik weet nu dat ik me ook kan redden in vrieskou en sneeuw. Maar waar ik het meeste trots op ben is dat ik de reis van en naar de wandelroute met de trein en bus heb gedaan. Vorige keer in Spanje heb ik een taxi genomen omdat ik het OV eng vind. Door alle drukte, stress en chaos tijdens het reizen slaan de stemmen in mijn hoofd op hol en word ik paranoïde. Het heeft wat angst, zweet en tranen gekost maar nu is het dus goed gegaan!


Klik hier voor foto’s van deze tocht.


Is u vrolijksheidsindex ook zo gestegen na het zien van deze foto’s? Hier volgt wat praktische informatie over deze tocht, mocht u ook op stap willen…

Er naar toe: vliegen op Malaga, met de bus ( maatschappij Alsa) naar Cueva de Nerja. Daar begint de route.

Benodigte kaarten: Axarquia Tour en trail map ( 1:40.000), topografische kaarten Zaffaraya (nr. 1040) en Durcal (nr. 1041) ( 1:50.000) en Penebetica, Sierra Nevada ( 1:40.000).

Gelopen route: Van Nerja via de GR7 naar Frigliana ( plan was over Cielo ( 1510m) en Navachica ( 1832m) maar niet gedaan door slecht weer). Van Frigliana naar Puerto Competa ( optie beklimming Lucero 1775m) en door richting Jayena. Daar de GR7 gobaal volgen tot Prada Lopera. Cerro Lopera op (1485m). Hierna heb ik een extra lus gemaakt zuidwaarts voor de Rio Verde kloofwandeling, daarna weer terug naar Lopera. De GR7 volgen door de Lecrin Vallei naar de Sierra Nevada. Vanaf Niguelas omhoog gelopen naar de GR240 en die gevolgd tot Tello. Daarna afgedaald naar Lanjaron

Totaal zo’n 150km ( zonder toppen), ik heb er 6 dagen over gedaan.

Voor het 2e deel van de tocht had ik afgesproken met een gids van Spanish Highs voor een alpine cursus. Oorspronkelijke plan was van Lanjaron naar ref. Cebollar (2500m) naar Tajos de los Machos over Caballo (3005m) weer terug naar Lanjaron ( 4 dagen). Maar door lawinegevaar de route aangepast en met de auto naar Hoya de Mora gegaan en Veleta (3394m) en wat naamloze toppen beklommen. Bivak in ref. Carihuela. Nog poging gedaan tot beklimmen Los Machos (3329m) maar harde wind dwong ons af te dalen.

Terug reis: Met de bus van Lanjaron via Granada naar Malaga, trein naar vliegveld en terugvlucht naar Schiphol.

11 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *