En door!

Het is weer een beetje rustig op het hoofdkantoor van ‘Schizofrenie en bergen beklimmen’. Door het interview van Eén Vandaag kreeg ik veel aandacht en honderden reacties. Inmiddels is de storm weer gaan liggen en heb ik tijd om wat na te denken, want hoe nu verder..?

Het was raar om op tv te komen en van wildvreemde mensen reacties te krijgen.
Het was mooi en tegelijkertijd verdrietig om te horen dat veel mensen mijn verhaal herkennen en in hetzelfde schuitje zitten. Mensen die door hun psychische aandoening hun leven ook waardeloos vinden en daarom een doodswens hebben.

Ik kreeg ook reacties van mensen die mij verschillende soorten hulp aanboden. Allerlei behandelingen en therapieën passeerde de revue. Van psychiaters die mij opnieuw wilde diagnosticeren tot energetische zweefteven die mij kunnen genezen omdat zij heel veel contact hebben met de aarde en de kosmos. En natuurlijk hield de religieuze tak van onze samenleving zich niet stil, want wat blijkt, als ik geloof is mijn redding nabij en zo niet, dan is duiveluitdrijving ook nog een optie.

In het interview is het misschien niet duidelijk, maar ik ben al zo vaak behandeld door alles en iedereen, dat er voorlopig echt niets nieuws is wat mij zou kunnen helpen.
En als het er wel is?
Dan doe ik het niet.
Ik ben het proberen zo moe.
Telkens hopen op beter en dan weer teleurgesteld worden. Al die behandelingen kosten zoveel tijd en energie, dat ik aan leuke dingen doen niet meer toe kom. Daarom heb ik er bewust voor gekozen om mij voorlopig niet meer te laten behandelen.

Nu is het gelukkig weer rustig en loopt mijn mailbox niet meer vol.
En wat nu? Hoe nu verder? Eerst wil ik zelf wat beter worden, want van de crash van begin oktober ben ik nog steeds niet bijgekomen. Ik ben deze week naar de huisarts gegaan en heb nu pillen waardoor ik eindelijk weer slaap. Voorlopig doe ik kalm aan en ga ik proberen mijn dagelijks leven weer op de rails te krijgen.

Maar na het interview en de uitzending van Eén Vandaag en alle discussies die er rondom dit onderwerp worden gevoerd, realiseer ik mij dat er heel veel werk te doen is binnen de psychiatrie en de maatschappij. Want het kan toch niet zo zijn, dat het voor mensen met een ernstige, chronische psychiatrische aandoening zó moeilijk is om de juiste hulp te krijgen?

Voor mij is er ook veel werk aan de winkel, want door mijn verhaal te vertellen, door te vertellen waar ik in het dagelijks leven tegen aanloop en waar ik hulp bij zou kunnen gebruiken, wordt de noodzaak voor zorg voor mensen die uitbehandeld zijn een heel klein beetje beter zichtbaar.
Het wordt hoog tijd om eens de aandacht te vestigen op deze groep.
Dit is mijn nieuwe doel.

In het nieuwe jaar ga ik een lezing geven in het UMC Utrecht.
Negen jaar geleden besloot ik om nooit meer naar een ziekenhuis te gaan en alleen al bij de gedachte om weer in de buurt van een opnameafdeling te komen, krijg ik al buikpijn.
Toch ga ik het doen, want ik kan het….
Denk ik.
Hoop ik.
Help, waar ben ik aan begonnen?

6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *