Eenzaamheid nader verklaard

Vaak ben ik eenzaam, maar waarom eigenlijk? Ik heb vrienden en familie. Er zijn genoeg mensen bij wie ik langs kan gaan of die mij willen bezoeken. Maandag ben ik jarig en als ik wil, zou ik een woonkamer vol visite kunnen hebben. Ik hoef dus helemaal niet eenzaam te zijn, maar dat ben ik wel. Is het een bewuste keuze? Doe ik het mijzelf aan? Ik heb erover nagedacht en hier het resultaat:

Ik heb al vaker gezegd dat schizofrenie een kutziekte is. En kut is eigenlijk nog te zwak uitgedrukt, maar ik durf geen ergere scheldwoorden te schrijven (hoewel ik er genoeg ken!), dus ik hou het bij kut. Vaak realiseer ik mij niet eens hoe diep de schizofrenie is doorgedrongen in mijn dagelijks leven en hoe erg het mijn leven bepaald. Misschien moet je dat ook niet willen beseffen, maar doordat ik veel over schizofrenie schrijf en nadenk, komt dat besef steeds meer. Vanochtend tijdens het wandelen met Meike had ik weer een eureka moment. Ik wist ineens waarom ik eenzaam ben.

Ik word ziek van gezelschap. Dat heeft iedereen wel eens, met name als je irritante schoonmoeder langskomt of je buurman loopt te etteren. Maar ik word ook ziek van leuke en lieve mensen. Misschien is ziek niet echt het goede woord, misschien is het beter om te zeggen dat ik er in de war van raak.

Mijn hersens kunnen informatie niet goed verwerken. Sommige dingen kan ik goed hebben, zoals een lekkere roman of een suffe documentaire op TV. Ik kan ook urenlang naar Mees Kees kijken, want dat begrijp ik. De luizenmoeder is alweer te gecompliceerd met al die ingewikkelde relaties, daarom kijk ik op zondagavond via uitzending gemist naar Mees Kees. Zoveel verschilt het trouwens niet, het gaat allebei over een basisschool. Pippi Langkous en Kleine huis op de prairie kijk ik trouwens ook graag, maar ik dwaal af. Deze blog gaat over eenzaamheid.

Het is eigenlijk heel simpel. Om te voorkomen dat mijn hersens van de kaart raken, is het het best om zo min mogelijk prikkels binnen te krijgen. Sociale contacten zijn prikkels (en vaak ook nog hele ingewikkelde prikkels) en daar moet ik dus van weg blijven. Maar ook weer niet teveel, want net zoals iedereen heb ik ook gezelschap nodig om niet in een depressie te schieten. Het is dus een zoektocht naar evenwicht én de juiste contacten.

Het is een eeuwig dilemma. Alleen blijven en genieten van de rust en van het feit dat mijn hersenpan niet over de kook raakt? Of de gezelligheid opzoeken, lol maken met anderen en lekker bijkletsen, met als gevolg dat ik de dagen erna in de war en ziek ben?
Ik kies er meestal voor om alleen te blijven, maar soms ga ik wel de uitdaging aan. Ik heb genoeg mensen om mij heen die zó leuk en gezellig zijn, dat ik de gevolgen van het samenzijn voor lief neem. Maar altijd moet ik een afweging maken.

Over ruim een maand ga ik naar Schotland en – ik vind het zelf ook nogal heftig – ik ga niet alleen. Ik ga vier dagen met een gids op pad om mijn vaardigheden in sneeuw en ijs te verbeteren, om nog beter te leren navigeren en om noodsituaties te oefenen.
Ik heb er superzin in, maar vind het ook spannend want het wordt sociaal gezien een zware week.
Toch doe ik het, want door deze cursus te volgen, kan ik straks met meer kennis en vaardigheden in mijn eentje weer door.

Veel mensen willen mij helpen en ik wijs bijna iedereen af. Veel mensen willen langskomen, maar mijn voordeur blijft hermetisch afgesloten. Ik accepteer alleen hulp, als het als doel heeft dat ik er zelfstandiger en meer onafhankelijk van wordt.
Ik denk niet dat het een keus is om eenzaam te zijn. Ik denk dat het de enige manier is om mijn ziekte de baas te blijven.

De oplossing voor eenzaamheid is in mijn geval dus geen gezelschap en hordes mensen om mij heen, want daarvan zal ik achteruit gaan, in plaats van vooruit. Wat de oplossing wel is, dat weet ik ook niet precies. Daar moeten de geleerden zich maar eens over buigen. De egoïstische maatschappij de schuld geven van eenzaamheid bij mensen met een psychiatrische aandoening is te makkelijk, vind ik.
Bij mij is de eenzaamheid niet de schuld van mijn omgeving of de maatschappij, maar de schuld van die lelijke en rottige Meneer schizofrenie.

Ik weet trouwens wél een oplossing tegen de eenzaamheid: Mijn lieve, kleine, gekke hondje!!!

12 reacties

  • Dat heb je mooi rondgefilosofeerd zo. En daarmee ben je dan ook al direct een end op weg. Begrijpen hoe het werkt geeft al rust.
    Blijf genieten van de uitdagingen die je wél aangaat, want die mogen er wezen. En koester de waardevolle band met Meike.

  • Je schrijft ontzettend leuk en pakkend.
    Door jouw blog herken ik veel in mijn moeder , ze had ook schizofrenie.

  • Dank voor je goede stuk.!

  • Danielle Borchert

    Lieve Saskia, wat moet ik huilen…. wat begrijp ik jou goed ! Wat vind ik je een strijder ! Veel plezier in Schotland. Ik kom al meer dan 10 jaar niet verder dan mijn eigen stad……. Ik heb hulp, ik heb medicijnen, maar nog heel veel last van mijn bipolaire stoornis.

  • Lieve Saskia Heb heel veel bewondering voor je en begrijp je onmacht en frustratie .Lees nu je boek en toen ik begon te lezen leek jou verhaal wel op wat er met onze zoon is gebeurd … Ging ook naar het voortgezet onderwijs op z,n 13e en veranderde na een paar maanden van een heel vrolijk ventje naar een bang en angstig joch .Hoorde veel stemmen en zag angstige beelden. Toen en nu nog lopen we nog steeds tegen veel onbegrip aan en mensen die met hun eigen oordeel klaar staan. We zijn inmiddels 26 jaar verder en onze zoon heeft inmiddels veel psychiaters en instellingen gezien. Het beest dat Schizofrenie heet krijg je nooit klein .Hoop dat jou boek Schizofrenie en Bergen Beklimmen voor mijn zoon en de vele mensen die met deze rotziekte moeten leven een lichtpuntje zal zijn.
    Blijf schrijven Saskia !! Liefs …..

  • Lieve Saskia,

    Kanjer! Hoe dan ook, weet dat je niet alleen bent. Veel mensen met een onzichtbare (hersen)aandoening maken hetzelfde door! Lotgenotencontact kan je ook helpen om meer begrip te krijgen voor je gevoelens. Doe vooral wat goed voor jou voelt, en weet dat je niet alleen bent ook al voelt dat soms misschien wel zo! Veel plezier met je hond en het beklimmen van bergen, en blijf vooral schrijven!

    Liefs

  • Hallo Saskia,
    Ik was gisteren op youtube en per toeval zag ik jouw filmpje, ik heb gekeken en al na een paar minuten stond ik als een klein kind te janken, ik herken zoveel van de dingen waarmee jij dagelijks worsteld.Ik wou dat ik zo sterk als jou was en er openlijk over durf te vertellen. Ik heb precies hetzelfde als wat jij hebt, De hele dag tegenover de wereld gewoon doen alsof er niets aan de hand is is vermoeiend. Ik kan ook niet tegen prikkels en heb me volledig geïsoleerd. Ik kom eigenlijk zelden buiten omdat er gewoon te veel prikkels zijn en omdat de hele dag doen alsof je “normaal” bent heel erg vermoeiend is.Ik heb medicatie, venlafaxine, promethazine, aripripazol en nog een paar.
    De medicatie helpt helaas maar weinig.Ik heb deze ziekte gekregen omdat ik jaren alcoholist was en mijn hersenen in die tijd deze ziekte hebben gecreëerd, ik had er geen last van en merkte er niets van. Pas toen ik werd opgenomen in een kliniek en stopte met de alcohol leerde ik mijn ziekte kennen. Door de alcohol iedere dag werd mijn schizofrenie verdrongen en had ik er geen last van, zonder de alcohol heb ik last van de stemmen, iedere dag, de hele dag. Het is een heel eenzaam bestaan, ik zie mensen in mijn omgeving trouwen , kinderen krijgen en gelukkig zijn. Het doet pijn dat ik weet dat een leven zoals iedereen het leeft niet voor mij is weggelegd. Als ik wel eens buiten kom en ik iemand tegen kom die ik al langer niet heb gezien moet ik altijd dezelfde paar vragen beantwoorden: “hoe gaat het met jou?” en na deze vraag komt altijd: ” wat voor werk doe je?”, ” ben je getrouwd? heb je kinderen? Op de eerste vraag geef ik altijd een standaard antwoord ” met mij gaat het heel goed” , als ik de andere vragen eerlijk beantwoord voel ik me altijd zo’n loser, iedereen gaat door en ik sta stil, nooit veranderd er iets, alles blijft hetzelfde. De meeste mensen willen in het leven heel veel bereiken, op reis gaan, een gezin stichten. Mijn psychiater vroeg mij eens, “Patrik, wat wil jij uit het leven halen, welke dromen heb jij?” Het enige waar ik van droom is “gewoon” zijn, gewoon als alle anderen, niets speciaals, gewoon… gewoon.

  • Hey Saskia,
    Ik wens je een rustige verjaardag toe met veel cadeautjes

    groetjes
    Patrik

  • Gefeliciteerd Saskia! 🙂
    Erg mooie foto van je hond!

  • Dank voor deze blog en je openheid. Ik ben nu zelf in Schotland (Dundee). Mijn zus woont er al 22 jaar. Erg mooi land. Gaaf dat je zoveel wandelt! Waar ga je precies bergbeklimmen? Gefeliciteerd met je verjaardag vandaag!

    Groetjes
    Andrea

  • Hallo Saskia,

    Kwam je interview met eenvandaag tegen op youtube, wat een heftige weg die je moet bewandelen. Ik weet niet veel van schizofrenie of psychische ziektes maar wel dat de weg lang is als je alleen bent. Voor wat het waard is, houd je haaks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *