Driemaal is scheepsrecht

Ik wil wel eens dood. Geen onrust, geen angst, geen nare herinneringen meer. Er zijn mensen die keihard moeten knokken om in leven te blijven, mensen die veel te jong sterven door ongelukken, oorlog of ernstige ziektes. Zij willen leven, kostte wat het kost. En ik? Ik heb een doodswens. Zelfmoord, je mag het niet doen, je mag er niet aan denken. En erover schrijven? Mag dat wel?

Januari 2010

Mama en ik gaan vaak naar het theater, ik hou van musicals en cabaret en elke winter gaan we een avondje uit. De winter van 2010 stond Simone Kleinsma’s theatershow op het programma. We waren er al eerder geweest en we hadden er zo van genoten dat we voor dit jaar weer kaartjes hadden gekocht. Maar de avond dat de show was ging het niet goed met mij, ik was opgenomen en zat in de separeer. Ik mocht er niet uit, niet om te plassen, niet voor een wandelingetje buiten en ook niet voor een theatershow. We legden ons er snel bij neer, geen Simone Kleinsma dit jaar. Of toch wel? Al een aantal dagen was het flink aan het sneeuwen en ook die dag sneeuwde het verschrikkelijk. Op het nieuws werd gewaarschuwd niet de weg op te gaan, code oranje. Het theater moest besluiten om de show uit te stellen.

Februari 2010

De show was verplaats, een nieuwe datum gepland en dus een nieuwe kans om erheen te gaan. Ik mocht inmiddels overdag op de afdeling zijn en ging af en toe naar buiten voor een wandelingetje. Ik kreeg niet zo allemachtig veel slaapmiddelen meer en de antipsychotica waar ik helemaal in de war van raakte, was stopgezet. Kortom, een klein beetje beter en mama en ik dachten dat het wel mogelijk was om naar Simone Kleinsma te gaan. Maar de psychiater dacht daar anders over, we kregen geen toestemming om te gaan. Ik had toen een psychiater die mijn ziekte niet goed kon behandelen, maar om zich toch enigszins nuttig te voelen, bedacht hij graag regels en verboden om zo zijn stempel op het behandelproces te drukken. Mama en ik hadden het wel een beetje gehad met die regels en we waren van plan om toch te gaan. We liepen het risico dat de politie zou worden gewaarschuwd, ik had immers een IBS, maar wij hoopten dat het avondje ons gegund werd en dat het niet zover zou komen. En dat deed het ook niet, want die middag kregen wij bericht van het theater, de show gaat niet door. De moeder van Simone Kleinsma was overleden en de show zou aan het einde van het theaterseizoen alsnog gespeeld worden. Vreselijk voor Simone, maar weer een gelukje voor ons.

April 2010

Eindelijk, vandaag gaan we echt naar Simone Kleinsma! We hebben er maanden naar toegeleefd. Eind februari werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en zoals altijd kwam ik slechter thuis van de opname dan toen ik erheen ging. Deze keer ging het echt heel slecht toen ik thuiskwam. Tijdens de opname was ik vernederd in de separeer, volgestopt met noodmedicatie en getraumatiseerd door alles wat ik had gezien en meegemaakt. Het was meer dan dat ik aankon en ik had maar één wens, ik wilde dood. Mama begreep mijn wens om dood te gaan, ze zag ook wel in dat de lol er nu echt vanaf was, maar ze liet me niet gaan voordat we samen naar Simone Kleinsma waren geweest. Heel langzaam knapte ik wat op, het werd weer lente en papa en ik gingen samen naar buiten om de hond uit te laten. Ik kreeg weer wat energie en was niet meer zo wanhopig. De scherpe kantjes van mijn doodswens gingen eraf en ik kwam weer in een dagelijks ritme. Het was mama gelukt, mij erbij houden tot de dag van de show. Daar zaten we, in de donkere zaal van theater De Lawei in Drachten. De lichten gingen aan, Simone kwam op in het prachtige decor en ze gaf ons een geweldige avond. “Driemaal is scheepsrecht” zei ze aan het begin van de avond, en hoe waar was dat!

Wat mama toen deed, leuke dingen blijven bedenken om het leven de moeite waard te houden, dat doe ik nu nog steeds. Zo hou ik het leven een beetje leuk en heb ik altijd iets om naar uit te kijken op mijn slechte dagen en in de donkere maanden. Schizofrenie hebben valt mij zwaar. Ik krijg veel complimenten van mensen die vinden dat ik goed met mijn ziekte omga. Dat kan ik omdat ik veel ziekte-inzicht heb, maar met dat inzicht komt ook het besef van lijden. Elke dag knokken, elke dag de dag beginnen, ook als je weet dat vandaag waardeloos wordt. En ’s nachts weinig rust omdat slapen altijd lastig is met die oorlog in je hoofd. Zolang de schizofrenie niet weg gaat, blijft mijn doodswens, elke dag, elke nacht. Ik ben blij dat ik een keer dood ga, ik kijk er naar uit, want dan kan ik eindelijk echt uitrusten. Maar voorlopig nog niet want voor deze winter hebben we weer een mooie avond in het verschiet. Mama en ik gaan weer naar het theater, nog even geduld, maar in februari zitten we weer in de zaal te genieten van Simone Kleinsma.

2 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *