De Ecrins en meer, een fantastische tocht!

Het Nationaal Park Ecrins, aan de zuidwestkant van de Alpen waar de zon vaak schijnt. Ik was er al eerder geweest met een groepsreis, en hoewel die groepsreis uit liep op een teleurstelling, had ik toen al wel gezien dat het een prachtig gebied was. Vorige zomer zou ik er weer heen gaan. Alles was gepland, de route, de reis. Maar helaas ging het niet goed genoeg met mij en moest ik besluiten thuis te blijven. Deze zomer de herkansing en… hij is geslaagd! Een prachtige tocht rondom de Ecrins en ook nog een stuk langs en over de Mont Thabor, het was fantastisch!

De start van mijn tocht was in Bourg d’Oisans, een dorpje aan de voet van de beroemde Alp d’Huez. Vanaf hier volg ik de zuidkant van de Tour des Ecrins, die om het hele nationale park loopt. De eerste dag ging ik meteen vol aan de bak, 1700 meter klimmen en 500 meter dalen. Maar dan zit ik wel meteen waar ik het liefste ben, hoog in de bergen

Elke dag was er een col die ik mocht beklimmen, sommige stijl en met nauwelijks paden, andere eenvoudig en met een makkelijke afdaling. Dus ik elke ochtend enthousiast en blij als ik mijn tentje opruim en mijn rugzak omdoe. Klaar voor een nieuwe bergdag. En bijna elke nacht kamperen op de prachtigste plekjes. Lekker koken, kijken naar de zonsondergang en dan snel mijn slaapzak in. En ’s nachts er even uit om naar de sterren te kijken. Wouw

Omhoog en omlaag, dan weer op een winderige, koude col met zere kuiten van het klimmen, en een paar uur later in een idyllisch dal met knikkende knieën van de afdaling. Maar na een dag of vier zijn mijn benen gewend aan het lopen met rugzak en is het alleen nog maar genieten van de omgeving. Zolang ik blijf lopen veranderd het uitzicht continue en word ik verwend met de beste plekjes en mooiste uitzichten.

Na vier dagen mooi weer zit er onrust in de lucht, het weer slaat om. Ik had de berichten al gehoord en hield de lucht in de gaten. Er werd gewaarschuwd voor twee dagen regen met harde wind en frisse temperaturen. Gelukkig had ik een plan b en kon ik blijven  lopen, maar minder ver en over een lagere route
Na twee dagen in de regen lopen is echt alles nat. Mijn schoenen soppen en mijn kleren kan ik uitwringen. Gelukkig is het in mijn tent warm en droog en ik kruip  diep weg in mijn donzen slaapzak, met wetenschap dat de volgende ochtend de zon (mijn beste reisgenoot) er weer bij is.
En als ik in dit landschap loop, terwijl mijn kleren langzaam opdrogen, zijn de twee dagen regen en kou alweer snel vergeten. Tijd voor een vreugdedansje!

En het gaat maar niet vervelen, steeds weer bergje op, bergje af. Helemaal niet als er ook nog mooie bergmeertjes langs de route liggen om een frisse duik in te nemen (ik ben niet zo’n held, zo’n duik is mij te koud, maar pootje baden durf ik wel!).

Na acht dagen lopen ben ik het Ecrins massief rond. Ik kom in een dorpje, neem een douche, stouw mijn rugzak weer vol met eten en maak me klaar voor deel twee: vier dagen over de Tour de Mont Thabor. Deze route is minder steil en het aantal hoogtemeters per dag zitten rond de 1500 a 2000 meter. Appeltje eitje dus. En met de weersvoorspelling “beau et soleil” wordt het extra genieten

Omdat ik redelijk snel door de route ga is er genoeg tijd om te luieren. Ik ben daar niet zo goed in, ik ga liever even kijken hoe het er achter het volgende colletje uitziet. Maar soms lukt het me toch om een uurtje stil te blijven zitten en te genieten van de rust.
En dan komt ie in zicht: Mont Thabor. Geen moeilijke berg maar met 3180 meter wel een redelijk hoge. Om de drukte en de hitte voor te zijn sta ik om half zeven al startklaar. Mont Thabor, here I come.

Wat een prachtige tocht naar een supermooie top. De normaalroute is niet zo mooi, hoorde ik, maar ik vind normaal sowieso niet leuk en heb de berg vanaf de andere kant beklommen. Een schitterende klim, en vanaf de top kon ik zo ongelofelijk ver kijken! Wat ben ik blij dat mijn benen dit kunnen en dat ik hier ben. Er staat een kapelletje op de berg en heb daar niet God bedankt, maar de bergen, want wat zijn ze goed voor me geweest
En dan als de wiedeweerga afdalen. De dagjesmensen beginnen aan hun klim en het is druk. Veel te druk voor mij! Gelukkig ben ik al snel weer van de mensenmassa weg en zet ik mijn tentje op een stil plekje bij een meertje.
Mijn laatste zonsondergang in de bergen, morgen afdalen naar de bewoonde wereld. Nog even extra genieten om het berggevoel vast te houden
En dan naar beneden, het weer slaat weer om dus treuzelen is er niet bij. Na vijf uur lopen kom ik in een drukke stad. Dat is even schrikken, maar er is een rustige camping. En een douche is meer dan welkom, evenals de pizzeria en de supermarkt!

Het is weer tijd om naar huis te gaan, na dertien dagen lopen zit het werk er voor mijn benen op, en om eerlijk te zijn, kunnen ze wel wat rust gebruiken.

De reis naar huis ging goed en nu kan ik alleen maar hopen dat ik in de toekomst weer zo’n mooie tocht kan maken. Met de sociale onzekerheid die ik nu heb en met de winter voor de deur heb ik voorlopig geen plannen. Maar ik wil heel graag weer terug want de bergen en ik blijven de beste combinatie!


Klik hier voor de Foto’s van deze tocht.


Ik hoor u denken, dat wil ik ook! Daarom hier wat praktische info:

Er naar toe: Er zijn meerdere manieren om in Bourg d’Oisans te komen. Veel rijden er met de auto heen maar ik heb gevlogen tot Lyon, verder met de trein naar Grenoble en met de bus naar Bourg d’Oisans

Benodigte kaarten: Carte de Randonnees 1:50.000 Ecrins en ING 3535OT 1:25:000 nevache- Mont Thabor.

Duur van de tocht: 12 dagen en 2 reserve dagen voor slecht weer, waardoor ik 2 loopdagen kon opspitsen in 3 dagen.

Gelopen route: Start in Bourg d’Oisans, de GR54 in omgekeerde route gevolgd. Met de cols: col du Vallon, col de la Muzelle, col de Cote Belle, col de la Vaurze, col de Colombes, col de Vallonpierre, col de l’Aup Martin, col des gangrettes en afdalen naar Monetier le bains. Vervolgens over de GR 57 over col de Roche Noir, col du Chardonnet, col du Ponsonniere naar refuge Drayeres. Vandaar gestart voor de klim naar Mont thabor en daarna over col de Vallee Etroite via de GR5 afgedaald naar Modane.

Terug reis: Met de trein van Modane naar Lyon en vliegen naar Schiphol.

8 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *